آزادی

ما تکیه زدیم و پشتمان خالی شد.
آغوش قفس گشاده رویی کرد و قیمت هر شیء یک‌دفعه مقطوع شد.
بر پیشانی ما بزنید یک برده.
برده‌ی دنیا،
نه یک بنده.
با تمام این خم‌شدگی‌ها و زندان‌ها ما آزادی بندگی را گم کردیم.

سرا پای خیالم محدود شده به پروازی به‌اندازه‌ی قفس چند سانتی.
نه نفس‌هایم یاری می‌کند نه پاهای بی‌جانم. اما می‌خواهم که بروم به جهانی والاتر از این قفس ذهنی.
می‌گویند هر انسانی می‌تواند این ذهن نامحدود را متمرکز رفتن کند. برود بی‌آنکه پایش بجنبد، بی‌آنکه گلوله‌ای راه نفسش را ببندد.
نمی‌دانم می‌شود سراغ کلید قفس را از کسی گرفت؟ کسی می‌داند کجاست؟ کلیدسازی توانایی ساختش را دارد یا نه؟
نمی‌دانم.
اما خسته‌ام از تنگی جا، از نگاه‌های پرادعا. کاش می‌شد بساط رفتن را چید. اسباب کشی کرد از این ذهن ترس.
کاش...