
میروم تا که فراموش کنم در یادی
کاش از سمت تو آید به سلامت بادی
من بیچاره ازین خاطره خوش میگردم
قبل رفتن نگهم کردی و لب بگشادی...
آری از عهد تو با خار و خسک دانستم
به بیابان غمت وعدهی مجنون دادی
آه ای تیزیِ شمشیر قضا در دستت،
تو به این کشتن دیرینهی خود دلشادی
کاش ویرانه کنی از بنِ ماضی مارا
عشق لعنت به غمت، فتنهی مادرزادی...
- پرنیان پاکنهاد