محتوایی واقعی
گفت و گویی خیالی
زندگی همین است!
خیال کن، شاید روزی به واقعیت پیوست.
شاید همین خیال بافی ها، این جرئت را به تو بدهد که روزی حرفت را بزنی.
_ امشب زمانش رسیده.
+ زمان چی؟
_ این که حرفم رو بهت بگم.
+ چه حرفی؟
_ حرف دلم...
+ بگو
_ مطمئنی آماده شنیدنش هستی؟
+ من که آمادم. تو از محتوای نهانیت اطمینان داری؟
_ معلومه!
+ خب منتظرم بشنوم
_ به همین زودی؟ آماده ت نکنم؟
+ مگه آمادگی می خواد؟
_ آره
+ خب آمادم کن!
_ قلبت رو بهم بده، تا با صدای خودم برای قلبت شعری بخونم. شعر ها کارشون رو خوب بلدن.
+ قلبم؟ خب می میرم که!
_ نه! تو به خاطر مهربونی هایی که داری تا مدتی می تونی بدون قلب زندگی کنی.
+ باشه
_ بیا بگیرش، کارم تموم شد.
+ همین؟
_ هیچی حس نکردی؟
+ نمیدونم! باید بذارم خیس بخوره تا متوجه بشم.
_ هرچقدر زمان نیاز داری، مهم نیست. بالاخره یه روزی اون شعر رو درک می کنی
+ امیدوارم.
اقتباسی از گفت و گوهای(نهانی ها)
۱۴٠٠۱٠۵