
بخش جدیدی در ذهن دارم که تصمیم بر آن گرفتم که به فعالیت هایم اضافه کنم.
نوشتن درباره کتاب هایی که می خوانم
دقیق تر بخواهم بگویم نوشتن درباره جملاتی که من را در تله تحیر گیر انداخته است.
نوشتن درباره قسمت هایی که بار اول مشخص کرده ام و به طرز عجیبی درون من را دگرگون کرد.
شروعی جدید
این قسمت:
" اعتراف" از تولستوی
#پارت_اول
" هرکجا زندگی هست ایمان نیز هست "
از ابتدای ابتدا قصد شروع دارم
دقیقا از همان ابتدایش
ایمان
کلمه ای ۴ حرفی
در ظاهر ساده
اما دارای باطنی عمیق
وقتی به ایمان فکر می کنم
مشخص نیست انتهای فکر کردن م به کجاختم می شود.
هر بار متفاوت است.
اما وجه مشترک همه ی آن ها این است که در آخر به معنی نشدن ایمان در ذهنم می رسم.
هرچه می خواهم معنی اش کنم
تفسیرش کنم
نمی شود که نمی شود
کارکردش را می دانم
هدفش را می دانم
آرامش بخشی اش را هم می دانم
اما معنایش را نه
منظورم از معنا ( معنای مفهومی و عمیقی است که هر وقت اسمش را بشنوم، سراسر خون شود و در من جریان پیدا کند)
...
همین حالا معنی لغوی اش را برسی کردم
ایمان از ریشه (امن) است.
به معنای امنیت یافتن.
به جرئت می گویم در تمام این سال ها ایمان مأمن من بوده است.
حتی زمان هایی که به خاطر شرایطی نسبت به آن دلسرد می شدم اما گویا پاشنه اش در قلبم کندی نبود.
گویا همیشه ریشه اش در وجود من هست.
و فقط باید آن را رشد دهم.
و جمله ( هر کجا زندگی هست
ایمان نیز هست)
جمله ای که عجیب دلم می خواهد هر روز به آن بیندیشم.
شگفتی آن جمله کجاست؟
گمان می برم شگفتی اش از آن شگفتی هایی باشد که قلبت را سرشار از یقین می کند.
هر بار که این جمله برای فکر کردن در ذهنم حک می شود گویا برای بار اول است که با آن رو به رو شده ام.
هربار رازی جدید برای ارائه دارد.
و خب این جذاب است
جذاب تر فکر کردن درباره فکرهای های متضاد ی است که در ذهنم شکل می گیرد.
جنجال ذهنم را دوست دارم.
و بر آن نیستم که به این جنجال خاتمه دهم.
پ.ن:[ پنجشنبه شبی که گذشت
هوا دلگیرِ نمناکِ سیاهِ پرکلاغی بود!]
۱۴٠٠۱۲۱۹
فاطمه _ پاکدل