اخیرا زیاد این سوال را از خود می پرسم
هدف از زندگی چیست؟
برای چه مقصودی به این دنیا آمده ایم؟
هدف زندگی رنج است؟
دردی در من نهفته هست که نمی دانم منشاء آن چیست؟
در آینه به خود نگاه میکنم
غم را در چشمان خود می بینم
با خود می گویم
چرا؟
چرا غمگینی؟
اما جوابی برای آن پیدا نمی کنم
بعضی اوقات با خود می گویم
ای کاش نور شادی جای غم چشمان تاریکم را پر می کرد.
به خود می گویم چه اتفاقی افتاد که اینگونه شد؟
سوال هایی بی جواب
وجودی دردمند
غمی پایان ناپذیر
غم
غم واژه ای که وجودت را فرا می گیرد
غمی ریشه دار
گویا از زمان چیده شدن سیب توسط حوا شروع شده است
و پایانی برای آن نیست جز خاتمه یافتن با آخرین هدیه ای که در زندگی به تو داده می شود
ای کاش وجودمان پنجره ای به دنیای ماقبل داشت
پنجره را باز می کردیم
خود را در دشت شقایق سرخ می دیدیم که داریم به سمت کدام یک ازکلبه های غم می رویم.
آن زمان درد کمتری می کشیدیم
نهایتا فکر هر روزمان میشد خیال بافی به معشوقه از دست رفته
اما اکنون به هر نوع دلیلی فکر می کنیم
دلیل های تمام نشدنی...
۱۴٠٠۸۳٠
