پاهایم را به دقت میان گل های رز حرکت می دهم ، شال سفیدم را بالاتر از شانه هایم می آورم که مبادا کثیف شود. نگاهی به آفتاب بالای سرم میکنم ، انتهای آفتاب را ادامه می دهم و خانه ای متروکه به چشمم میخورد . پاهایم را با چشمانم دنبال میکنم تا به آن جا برسم . در مسیر تنها به آن جا فکر میکردم . بعد از کمی راه رفتن بالاخره رسیدم ، در ورودی در ایستادم ، بادی که در اتاق پیچیده بود موهایم را نوازش میکرد ، میز چوبی کوچک با لیوان چایی که با روی سفید خود می خواست زشتی هایش را پنهان کند و پنجره ای که تنها چیزی بود که در آن اتاق نمور و تاریک خودنمایی میکرد . به سمت میز رفتم ، چوب های زیر پایم ناله می کردند ، معلوم می شد خیلی وقت است که کسی آن ها را اذیت نکرده و از رویشان رد نشده ، با شنیدن صدای چوب ها عذاب وجدانی تمام نشدنی درونم شکل گرفت . وقتی که به کنار میز رسیدم چشم هایم خیره به پنجره کنار میز شد ، مبهوت آن جا شده بودم ، همه چیز آن طرف پنجره رنگ داشت و من.. من... مدت ها بود که در آرزوی آن بودم.مدت ها شده بود که گل ها ی رز زندگی ام سیاه
و آفتابش سفید شده بود ، زندگی من مدت ها بود که بدون او رنگی نداشت و من هر روز در قاب عکس زندگی سیاه و سفید خودم در دشت قدم می زدم . با دیدن منظره پشت پنجره این را درک کردم که مدت ها ست حتی معنای زندگی را از یاد برده ام و من باید در این لحظه تصمیم بگیرم که این دنیا را رها کنم و او را فراموش.
زندگی تازه ای میخواستم مگر آدمی چقدر توان درد کشیدن دارد؟! بعد از سال ها دلم را از قید او رها کردم و شال سفیدی که او به من هدیه بود را به آغوش باد سپردم
و رفتم .. رفتم ... و هیچ کس نمی‌داند که چه سرنوشتی در زندگی جدید رنگی خواهم داشت!!!
فاطمه _ پاکدل
