از جدایی می نویسم.
جدایی احساسات
جدایی لحظه هایمان
جدایی حس های مشترک
تا به حال فکر کرده اید چه می شود که از هم جدا می شویم؟! و دیگر حاضر نیستیم کنار هم بمانیم؟
چه می شود که نفرت جای عشق را می گیرد؟
من می گویم شناخت اشتباه آدم ها، تاسفی تمام نشدنی؛ منشا این جدایی است.
از من به شما نصیحت
عمق آدم ها را بشناسید.
خودتان قدم در مسیر کشف کردن آن ها بردارید.
هیچ وقت نگذارید به شما حتی یه کلمه بگویند " واقعا نمیدانستی!
تا جایی که می توانید بشناسید و بشناسید و بشناسید...
نگذارید از دستتان بروند
هیچ چیز زیباتر از آن نیست که در این عالم یکی را
برگزینی و وجودش را بشکافی
درست است که شناخت خودمان اولین دِینی است که باید در حق خودمان ادا کنیم.
اما بعد از آن
یکی را پیدا کنید و چنان غرق دریای وجودیش شوید که خودتان را با آن یکی ببینید.
جدایی سخت است!
نه فراموش میکنی
نه دیگر حالث مثل قبل خوب می شود.
گویا تکه ای از وجودت را پیش او جا گذاشته ای
بعض اوقات خاطرات با خواست خودمان و
گاهی هم ناخواسته به سراغمان می آیند و چنان ما را غرق خودشان می کنند که متوجه نمیشوی چند ساعت روی یک صفحه کتاب مانده ای یا چه زمانی که در حال قدم زدن بودی به مقصد خانه رسیدی؟!
خاطرات چیز های عجیبی هستند
خاطرات هیچ گاه
دقت کنید!
هیچ گاه، از بین نمی رودند!!
حتی بدترین آن ها را هم اگر بخواهی فراموش کنی
در بهترین زمان ممکن به زندان ذهنت هجوم می آورند و هرچه حال خوب را رشته کرده ای پنبه می کنند!!
اسمش رویش هست دیگر!
زندان ذهن!!
کافی است زندانی های بند خاطرات از بخش انفرادی به زندان آزاد ذهن بیایند.
دیگر کار تمام است!!
رفتنشان دیگر دست تو نیست.
آن قدر می مانند که شیره ی وجودت را بکشند و وقتی دیدند که خسته شدی، می روند.
به همین راحتی
به همین سنگ دلی!!
۱۴٠٠۹۱۴
