و اُمید
کلمه ای که چند روزی است از هر کلمه ی دیگری بیشتر ذهنم را به خود مشغول کرده است.
کلمه ای که روزانه آن را چندین مرتبه بر زبان می آورم.
کلمه ای که شاید حتی رفت و آمدهای خانوادگی زیادی را در مسیر ذهن م داشته است.
کلمه ای که من هنوز معنای آن را متوجه نشدم
و شاید حتی کاربردش را!
اصلا از کجا معلوم که امید چرخاننده زندگی ما باشد؟
اصلا اولین نفری که در کره خاکی اسم امید را بر زبان آورده چه کسی بوده است؟
دلم می خواست می توانستم با او گفت و گویی داشته باشم و از او سوال هایی بپرسم
بپرسم چرا امید؟
چه شگفتی در آن دیده ای؟
اصلا چرا اسم آن را امید گذاشته ای؟
یعنی اسمی قشنگ تر یا حتی فلسفی تر نبود؟
برای گذران زندگی که از حیطه فلسفه خارج نمی شود و سراسر آن را ابهت فلسفی فرا گرفته، شایشته نبود که اسمی با ابهت فلسفی انتخاب می شد؟
شاید آن آقا یا آن خانم یا آن موجود ناشناخته ای که اسم امید را انتخاب کرده ، به فلسفی بودن زندگی پی نبرده است.
شاید نمی دانسته که زندگی در عین طاقت آور بودن، غیر قابل تحمل ترین هم هست.
در عین منظم بودن، بی نظم ترین هم هست.
در حین وجود عدالت، بی عدالت ترین هم هست.
و در عین خوشایند بودن، ناخوشایند ترین نیز هست.
شاید در آن زمان که او وجود داشته، زندگی اصلا چنین شکل و شمایلی نداشته است و در طول زمان به چنین موجودی عجیبی تبدیل شده و یحتمل به خاطر بیشتر شدن آدم ها بوده...
و چرا گویا همه چیز این قدر پیچیده است؟
با خود گفتم بزرگ تر می شوم
همه چیز را بهتر درک می کنم
می سنجم
تحلیل می کنم
و به نتیجه ای قطعی می رسم
ولی چنین نشد!
فی الحال که هنوز نشده!
از آینده هم کسی خبر ندارد
ولی چرا با بیشتر شدن سن م در این دنیای خاکی بیشتر گم می شوم؟
معنای امید
معنای زندگی
معنای مرگ
نه تنها معنایی از این مفاهیم در ذهن ندارم
بلکه حتی نمی توانم معنایی برای آن ها پیدا کنم
گویا ذهن به هیچ عنوان قصد یاری ندارد
ولیکن این را خوب می دانم که این مسیر، مسیرِ صبر است.
صبری که در نهایت در پی آن بتوانی به معنای مفاهیمی که می خواهی برسی.
حداقل برای من در زمان فعلی اهمیتی چندانی ندارد که چه زمانی به آن برسم.
صرفا انتها داشتن مسیر و وجود جواب می تواند آرامش بخش باشد.
صرفا با همین مورد خود را آرام خواهم کرد تا بعدا درباره مقدار بازه ی زمانی این مسیر بیندیشم
شاید نتیجه ای حاصل شد...
فاطمه _ پاکدل
۱۴٠۱۱۳۱