امروز از خواب بلند می شوم.
امیدم، خواندن درس های همان روز
کمی حرف زدن با دوست هایم و
کمی خواندن کتاب است.
فردایش بلند می شوم.
هیچ امیدی نیست!!
گویا از سرزمین امید به سرزمین قحطی زدگی تبعید شده باشم.
مگر تبعیدی بدتر از این هم هست؟
به جایی تبعید می شوی که نمی توانی هیچ امیدی را در آن جا جست و جو کنی.
حتی اگر این تبعید فقط برای بعضی روزها باشد، باز هم طاقت فرسا است.
همان تبعید ذهنی را می گویم!
دوباره فردایش بلند می شوم.
امیدم
قدم زدن، آهنگ گوش کردن،
نصف قاشق غذاخوری نوشتن و
دو سوم پیمانه خیال پردازی است.
از کی تا به حال خیال پردازی، جزء امید محسوب می شود؟
دقیقا از همان زمانی که زندگی حکم مرگ را پیدا کرد.
اصلا خودم میفهمم چه می گویم؟
آری!
اما شما را مطمئن نیستم که هدف از سخنم را متوجه بشوید...
یا شاید هم من بد بیان می کنم.
می دانید همه ی این حس ها متغیر است.
بعضی اوقات زندگی کردن، قشنگ ترین بخش زندگیم می شود و بعضی اوقات هم انگار کمایی بیش نیست.
البته کمایی با حالت حس کردن دردها.
بعضی روزها، امید به حد زیادی در من جاری است. بعضی روزها هم سراسر وجودم خشک می شود. از همان بیابان های خشکی که حتی بارش باران هم ندارند. باخودم می گویم شاید زندگی یعنی همین امیدهای کوچک و گذارا ، شاید یعنی پذیرفتن این که بعضی روزها اصلا دلت نمی خواهد کلید مغزت را روشن کنی و به کارهایت برسی.
ولی بلافاصله در جواب به خودم می گویم: اگر واقعا چنین است، زندگی چه مسخره است.
اصلا باید امیدهای بلند مدت هم داشته باشیم؟
امیدهایی که حتی با وجود مه های فراوان خستگی محو نشوند؟!
آیا واقعا چنین است؟ امیدهای بلند خسته نمی شوند؟!
من می گویم خسته می شوند!
حتی اگر امیدهای بلند، از دیوار چین هم بلند تر باشد، بعضی روزها به طرز غیر قابل باوری محو می شوند.
حالا چه شد؟
امید های کوتاه مدت؟
یا
امیدهای بلند مدت؟
مسئله این است؟
دقیقا مسئله همین است!!!
من می گویم مثل دو بال پرنده هستند.
هیچ کدام را نمی شود از ما گرفت، به هردویشان نیاز داریم.
دقیقا مثل نوازد تازه به دنیا آمده ای که به آغوش مادر نیاز دارد.
حالا چرا هر دویش؟
چون روزی که امیدهای بلند مدت ته نشین می شوند؛ امیدهای کوتاه مدت تو را در آغوش می گیرند و آن قدر با یکدیگر درد و دل می کنید که گریه هایتان جاری می شود و آن صحرای خشک وجودی کمی نمناک می شود.
دیگر در این حالت می توانی صبح ها از تخت بلند شوی وخود را به انتهای جاده ی شب برسانی.
البته به این امید که پنجر نشوی. در غیر این صورت، جمله های مثبت انگیزشی مجبور می شوند زحمت پنجر گیری را به دوش بکشند.
وقتی پنجر گیری هم تمام شد، تو را سرزنش می کنند که آن قدر ضعیف هستی که از ما کمک خواستی.
بدن مان هم مدام در حال جدال ست.
چه زمانی این جدال تمام می شود خدا می داند!!
البته شاید خودمان هم بدانیم.
و فقط خودمان را گول می زنیم.
مثلا : پایان جدال یک نفر آغاز حس دوست داشتن است.
برای یک نفر نوشتن.
و برای دیگری شستن خیال ها و خشک کردنشان زیر آفتاب است.
فقط کافی است راهش را پیدا کنید.
من که هنوز پیدا نکردم، امیدوارم شما در این مسیر موفق باشید.
فاطمه _ پاکدل
۱۴٠٠۹۲٠