اعدام

دردناک نیست؟ زندگی را می گویم. روزی احساست را از دست می دهی، روزی اطرافیانت را، روزی خنده ی کنج لبت را.
با این همه غم چگونه کنار بیایم را نمی دانم. اما این را خوب می دانم که با نبود او، من هم دیگر وجود نخواهم داشت. نه احساسم، نه لبخندم... هیچ کدام وجود نخواهد داشت.
همان کسی می شوم که هر کس می تواند ریسمانم را به چنگ بگیرد و من را برده خود کند.

برادر عزیزم اصلا نمی دانم این نامه را امشب به دست تو می رسانند یا نه، شب... آیا واقعا امشب، آخرین شب تو، آخرین شب نسبت خواهر و برادریمان است؟ هرچقدر زندگی مرا با بلاهایش تازیانه زد بخشیدمش. ولی این ظلم او را نمی بخشم. مگر من به جز تو چه کسی را داشتم؟ تویی که تنها پناه من بودی، حال به خاطر کارهای سیاسیت در دام اعدام افتادی. از خودم یکه می خورم، چقدر راحت در روز قبل اعدامت به همین راحتی درباره مرگ تو می نویسم.
همیشه به من می گفتی دل سنگی دارم و از پس همه چیز بر می آیم، ولی واقعا باید از پس نوشتن درباره مرگ بردارم هم بر آیم؟
نامه ای که معلوم نیست به دست تو برسد یا نه، ولی وقتی کلمه را به چرخش در میاورم، گویا قلبم را دست گرفته ام و شاهد تکه شدنش هستم. اصلا در روز آخر رواست از چه چیزی برایت بگویم؟ از دوستت دارم هایی که به تو نگفتم؟ از حال های خوبی که با تو تجربه کردم و زبان نگشادم؟ از چه بگویم؟
می خواهم از دلتنگی هایم برایت بگویم. دلتنگی که هنوز با وجود راهی نشدنت به سفر مرگ در وجودم رخنه کرده است.
از همان دلتنگی هایی که دلت می خواهد دلت را بکنی و بندازی دور تا چیزی را احساس نکنی. ولی مگر می شود؟ اساسا دل ما به وسیله همین غم ها به وجودمان چسبیده است. وقتی غمی از بین نمی رود، در پی آن هم دلی از بین نخواهد رفت.
جان برادر، دلم خون است. اگر در همین لحظه بیایی و آن را بشکافی، فقط دریای خون می بینی.
دریای خون با لخته غم های چرکین.
قرار بر این است که نبودنت، من را از پا در بیاورد. وقتی تو از میانمان بروی، از آن آدم قوی به روزنامه ی مچال شده ی کنار جوب تبدیل می شوم.
نمی خواهم به خاطر فعالیت های سیاسی ات سرزنشت کنم، چون سرزنش کردن من هیچ فایده ای برای نجات تو ندارد. شاید وجدان من آرام بگیرد، اما این آرامش وجدان را نمی خواهم.
زمان مرا به دیدار شب دعوت کرد، حقیقتاچه دیدار بی رحمانه ای...
شب نمی گذاشت بخوابم، مدام با لحنی آرام در گوشم زمزمه می کرد:( به تنهایی ایت نزدیک می شوی. تنهایی، تنهایی، تنهایی...)
در این گفت و گوی شبانه به خود گفتم، واقعا ما به خاطر وجود گران قدر عزیزانمان، ترسِ از دست دادنشان را داریم؟ یا به خاطر تنهایی خودمان است؟ باید گفت هر دو! پایان هر ماجرایی به خودخواهی انسان ختم می شود!!
در همین حوالی ماه هم به گفت و گوی دو نفره ما پیوست، چنان در آن شب روشنایی خود را به رخ می کشید که گویا نمی دانست که فردا عزادار می شوم. خودنمایی اش را هیچ وقت دوست نداشتم، حداقل باید حال مرا درک می کرد. با پیوستن ستاره ها به جمع مان، دیگر تصمیم به ترک محفل گرفتم. گویا در شبی که من از هر شب دیگری غمگین تر بودم، همه ی آسمان با درخشانی یشان در مقابل من به رقص در آمده بودنند. این که به خاطر هدفی خاص بوده یا نه را نمی دانم! و حتی علاقه ای به فکر کردن برای یافتن دلیلش راهم ندارم.
با بستن چشمانم، وارد دنیای خواب شدم. لحظه دم صبح را می دیدم، چهار پایه لبه پریده کوتاه، پاهای زخمی برادرم...
خودم را می دیدم که با چشم هایم به پاهای برادرم زل زده ام... صدایی از من در نمی آمد، فقط اشک هایم در مسیر خانه می رفتند و می آمدند. در همان لحظه بدنم به دادم رسید و مرا بیدار کرد. باصورتی عرق کرده و پریشان به اطرافم نگاه کردم.
با چشمم، ساعت قدیمی روی دیوار را رصد کردم. زمانش فرا رسیده بود. عقربه های ساعت دست به یکی کرده بودند که زودتر بگذرند و حال مرا خراب تر کنند. بدون شستن صورت عرق کرده ام، شروع به پوشیدن لباس کردم. حتی معلوم نبود که راهم بدهند. می گفتند: زندانیان سیاسی باید در خفا اعدام شوند و کسی حق حضور ندارد. باید گفت که با همین کارهایشان، اطرافیشان را هم در خفا اعدام می کنند. ولی با این وجود، با فکر التماس و پیدا کردن راهی میان بُر به راه افتادم.

فاطمه پاکدل
۱۴٠٠۹۲۴