سرخوردگی، لیزخوردگی، لغزندگی، لقی، جابجایی یا دررفتگی مهره کمری، همه به معنی ناپایداری مهرهها در ناحیه کمر است و در اصطلاح تخصصی به آن “لیستزیس” یا “اسپوندیلولیستزیس” میگویند. در واقع تک تک مهرههای ستون فقرات با کمک دیسکها، تاندونها، رباطها و عضلات روی هم ثابت و پایدار میمانند و حرکتی کنترل شده دارند.
برای َآشنایی بیشتر با سرخوردگی مهره کمر تا انتها این مطلب همراه کلینیک خانه درد باشید.

ضربهها و شکستگیهای ستون فقرات، اختلالات مادرزادی، آرتروز، عفونتها، تومور ستون فقرات و خیلی دلایل دیگر میتوانند سبب بهم خوردن این پایداری شوند. در این صورت یک مهره روی مهره دیگر حرکت کرده و اصطلاحا “سُر” میخورد. سه دلیل اول از سایر دلایل شایع تر هستند. در بسیاری از موارد مادرزادی یا ثانویه به ضربه، معمولا قسمتی از مهره میشکند که در نمای رادیوگرافی شبیه شکستن گردن “سگ اسکاتلندی” مشاهده میگردد.
اینکه چه روش درمانی سرخوردگی مهره کمر مناسب است کاملا بستگی به شدت علائم بیمار و شدت سرخوردگی دارد. در موارد خفیفتر گام اولیه درمان فیزیکی است؛ این درمان به معنی تقویت عضلات ستون فقرات و کمک به استحکام قسمت درگیر است مثل فیزیوتراپی، ورزش، آب درمانی و … شاید بتوان گفت راه رفتن در آب و بعد شنای کرال بهترین درمان برای موارد اولیه و خفیف سرخوردگی مهره کمر است. تداوم ورزش و قوی نگهداشتن عضلات ستون فقرات از پیشرفت بیماری جلوگیری کرده و درد بیمار را تا حدود زیادی بهبود میبخشد زیرا عضلات قوی مانع جابجایی غیرطبیعی مهرهها می گردند.
برای کنترل التهاب عصبها و دیسک در مراحل اولیه درمان لازم است داروهای ضدالتهاب هم مصرف شوند تا هم درد بیمار کمتر شود و هم روند بهبودی تسریع گردد. استفاده از کمربندهای مخصوص هم میتواند در کوتاه مدت درد بیمار را در زمان راه رفتن یا فعالیت کمتر کند.
واقعیت این است که وقتی دو مهره کمر روی هم لق باشند و حرکت غیرعادی داشته باشند دیسک کمر بین آنها هم خراب شده و ممکن است دچار پارگی و بیرون زدگی دیسک شود؛ به این ترتیب این دو بیماری در بسیاری موارد همزمان با هم وجود خواهند داشت.
به تدریج و با گذر ماهها و سالها معمولا سرخوردگی بیشتر و بیشتر میشود و طبیعتا علائم بیمار هم به تدریج و آهستگی شدیدتر میگردد؛ چراکه در طول زندگی روزمره حرکت در ستون فقرات مکرر رخ میدهد و کم کم جابجایی و سرخوردگی مهرههای ناپایدار هم افزایش مییابد.
خصوصا اگر این سرخوردگی در سن جوانی رخ دهد احتمال پیشرفت آن و رسیدن به مراحل شدیدتر در سالهای بعد بیشتر میشود. در سنین بالاتر، هم فعالیت فرد کمتر است و هم از طرفی ستون فقرات در ماهیت خود به سمت سفت شدن پیش میرود و به این دلیل احتمال پیشرفت در بالای ۶۰ سال بسیار کمتر از دوران میانسالی است.