سرش را از زیر پتو بیرون آورد. با چشم‌های نیمه‌باز قفل گوشی‌اش را باز کرد و یک‌راست رفت سراغ تلگرام. محسن نوشته بود:
« الان باید بهم بگی؟
من الان چی بگم خب؟
باید بهش فکر کنم…»
تایپ کرد: «صبح به‌خیر آقای خوابالو…» دستش روی دکمه Send ماند. انگشتش را پس کشید. یک آن چهره یاسر جلوی چشم‌هایش آمد. نوشته را پاک کرد. عکس پروفایل محسن را باز کرد که توی آینه‌ی باشگاه از خودش گرفته بود. یک رکابی گشادِ توسی تن‌اش بود که جلوی یقه‌اش از عرق خیس بود. تصویر را زوم کرد و با انگشت، صورت محسن را وسط صفحه کشید و ته‌ریش‌ِ مشکی و پُرپشتش را خاراند. خودش از این کار خنده‌اش گرفت و پتو را دوباره روی سرش کشید.
مادرش داشت وسایلش را جمع می‌کرد: ««سمیه مادر، پاشو دیر شد. زیر کتری رو زیاد کردم. یادت نره خاموش کنی. من شب دیر می‌رسم مادر. رسیدی، یه چیزی واسه فردا حاضر کن بذار تو یخچال. من رفتم مادر. خداحافظ…»
در را پشت سرش بست، و صدای پاهایش توی پله‌ها آرام آرام دور شد.
سمیه از رخت‌خواب بیرون آمد. دست‌وصورتش را شست و تند‌تند لباس‌هایش را پوشید و یک لیوان چای برای خودش ریخت و نصف آن را سرکشید و لقمه‌ی روی اُپن را توی یک کیسه فریز پیچید و گذاشت توی کیفش و از خانه بیرون دوید. در را از پشت قفل کرد و با بندهای بازِ کفش‌هایش در راه‌پله دوید. جوراب‌هایش را هم لنگه‌به‌لنگه پوشیده بود.
در راه به پارک محل‌شان که رسید، ایستاد و مادرهایی را نگاه کرد که بچه‌هایشان را سوار تاب و سرسره کرده بودند و خودشان داشتند گپ می‌زدند. یک آن به خودش آمد: «کتری رو خاموش کردم؟» بعد ساعت گوشی را نگاه کرد و به سمت ایستگاه اتوبوس دوید.
به خانه خانم میرحسینی که رسید، پله‌ها را با یک کیسه مشمایی پر از شوینده، دو تا یکی تا طبقه چهارم دوید. خانم میرحسینی با لباس فرم سرمه‌ای‌رنگ و مقنعه مشکی و کیفِ روی دوش و کفشِ واکس‌زده، دمِ در ایستاده بود.
«کجایی تو دختر؟ قبلا‌ها می‌گفتی داشتم شوهرم رو راهی می‌کردم. الان که دیگه شوهر هم نداری. چی‌کار می‌کردی خب؟»
سمیه تا آمد سینه‌اش را صاف کند و از توی نفس‌‌های بریده‌بریده‌اش کلمه‌ای بیرون بکشد، خانم میرحسینی گفت: «ملیسا امروز کلیدش رو جا گذاشته. ساعت یک و ربع از مدرسه میاد. جایی نری، پشت در بمونه بچه.»
سمیه گفت: «چشم»
خانم میرحسینی گفت: «برو تو.» و در را پشت سر سمیه بست.
سمیه کیسه شوینده‌ها را گذاشت روی اُپن، مانتو و شالش را در آورد. یک تی‌شرت صورتی و یک شلوار مشکی تن‌اش بود. پاچه‌های شلوارش را داد بالا. شاخه‌های مو، مثل سورزن‌های ریز و سیاه، تازه از پوستش زده بودند بیرون. با خودش فکر کرد اگر آخر هفته محسن بگوید که بروند بیرون، باید حتما پاهایش را تیغ بزند. گوشی را برداشت و نوشت: «صبح به خیر محسن جانم… در چه حالی؟» بعد رخت‌های چرک را از سبد کنار ماشین لباس‌شویی بیرون آورد و توی ماشین ریخت و آن را روشن کرد.
دوباره سراغ گوشی‌اش رفت. چت محسن را باز کرد. هنوز یک تیک بیشتر زیر پیامش نبود. صفحه گوشی را خاموش کرد و روی اُپن گذاشت. بعد دوباره گوشی را برداشت، از توی عکس‌های Favorite یک عکس را باز کرد. برف تندی که آن روز می‌آمد با خطوط سفید و خیس، روی عکس، خراش انداخته بود. محسن کلاه خودش را روی سر سمیه کشیده بود و از پشت، بازوهایش را دور کمر او حلقه کرده بود. کمی خم شده بود تا چانه‌اش را روی سر سمیه بگذارد. سمیه از سرما دماغش قرمز شده بود و هر دو داشتند از ته دل می‌خندیدند. یک قطره اشک از چشم سمیه سُر خورد و روی صورت محسن افتاد. خواست با انگشت شست، قطره اشک را پاک کند، اما بدتر شد. آن شب محسن توی ساندویچی دست زمختش را روی دهان سمیه گذاشته بود و به او گفته بود: «ببند دهنتو جوجه! مگه من مردم که تو بری خونه مردم کار کنی؟»
از توی کیسه، اسپری چندمنظوره را برداشت و به سمت اتاق‌ها رفت. وارد اتاق خواب که شد، تخت دونفره را دید که یک روکش ساتن قرمز دور تشک آن کشیده بودند. چهار بالش بالای تخت بود. بالش‌ها سفید بودند و جای سرهای خانم میرحسینی و شوهرش روی آن‌ها گود افتاده بود. پتوی دو نفره سبزرنگی هم همان‌طور مچاله و به‌هم‌ریخته پایین تشک افتاده بود. سمیه پتو را توی هوا باد داد و تا کرد و پایین تخت گذاشت. روکش ساتن را از چهار طرف کشید و اضافه‌هایش را زیر تشک جمع کرد. بالش‌ها را سر جایشان گذاشت و با دست، چند ضربه محکم به هرکدام زد. با چندمنظوره دور تا دور چوب تخت را اسپری کرد و با دستمال، خاک آن را گرفت. نگاهی به تخت خانم میرحسینی و شوهرش انداخت که حالا مرتب شده بود. چهار دست و پا روی تخت رفت و همان‌جا ولو شد. ردِ پاهای خیسش روی ساتن قرمز ماند. روی بازوهایش خُنکی مطبوعی حس کرد. یک نفس عمیق کشید. احساس می‌کرد بعد از مدت‌ها چیزی زیر پوست تن‌اش وول می‌خورد. چشم‌هایش را بست و به صدای ماشین لباس‌شویی گوش داد. هیچ صدایی به جز این صدا در خانه به گوش نمی‌رسید.
از پنجره نور آفتاب پشت پلک‌های سمیه افتاد. صدای اذان ظهر توی اتاق پیچید. صدای ماشین لباس‌شویی دیگر نمی‌آمد. چشم‌هایش را باز کرد. کش و قوسی به تنش داد و آمد لبه تخت نشست. اتاق بوی تمیزی می‌داد. جای سرش روی بالش مانده بود.
از توی آشپزخانه صدای پیام تلگرام آمد. از جا پرید و به طرف گوشی دوید. پیام را باز کرد. محسن نوشته بود: «ممنون». یک بار تلگرام را بست و دوباره باز کرد. همان بود: «ممنون». صدای سوت ممتدی توی گوشش پیچید. اتاق دور سرش چرخید و چشم‌هایش سیاهی رفت. کمی آن‌جا نشست. بعد بلند شد و برای خودش آب‌قند درست کرد و دوباره چت محسن را باز کرد: «ممنون».
گوشی را زمین گذاشت و سراغ توالت رفت. فرچه را برداشت و به جان سنگ توالت افتاد و بعد شلنگ گرفت و کف و مو و چرکِ کف توالت، راهشان را گرفتند و توی چاه رفتند. بلند شد و سطل زباله را خالی کرد و از توالت بیرون آمد. گوشی را برداشت و چهارزانو روی مبل نشست.
شروع کرد به تایپ کردن: «مگه خودت نگفته بودی به گذشته من کاری نداری؟» جمله را پاک کرد و دوباره نوشت: «می‌خوای یه مدت بهت پیام ندم تا فکراتو بکنی؟» این را هم پاک کرد و بعد نوشت: «من چه خوش‌خیال بودم که فکر می‌کردم قراره یکی باشه که باهاش یه زندگی جدید بسازم.» انگشتش لحظه‌ای روی صفحه بی‌حرکت ماند، دندان‌هایش به هم فشرده شد، و بعد پاک کرد و نوشت و پاک کرد و نوشت و پاک کرد و نوشت. و هیچ‌کدام از پیام‌ها را نفرستاد.
شب، سوار اتوبوس که شد، دید که سه‌تا از صندلی‌های انتهای اتوبوس خالی است. رفت و روی صندلی کنار پنجره نشست و سرش را تکیه داد به شیشه. چشم‌هایش روی زن‌هایی سُر خورد که توی پیاده‌روها لابه‌لای بساط دست‌فروش‌ها می‌چرخیدند و لباس‌هایی را که از رگال‌ها آوایزان بود به شوهران‌شان نشان می‌دادند و سر قیمت‌ها چانه می‌زدند، و از دختران‌شان می‌پرسیدند که کدام ماهی را می‌خواهند؟ قرمز یا سفید؟
به خانه که رسید، کلید انداخت و در را باز کرد. دود، کل خانه را گرفته بود. کلید چراغ را زد. کتری سوخته بود و چهار تکه شده بود و افتاده بود روی فرش آشپزخانه و فرش، به اندازه یک سینی بزرگ سوخته بود. چشم‌هایش می‌سوخت و اشک می‌آمد. دود به گلویش رفته بود و سرفه می‌کرد. دستش هنوز روی دستگیره در مانده بود. بی‌اختیار همان‌جا روی موزاییک راهرو نشست. فردا نوبت خانه خانم زمانی بود.
