دست پدرش را گرفته بود و قدم‌به‌قدم با او راه می‌رفت. شلوار پدرش داشت از پایش می‌افتاد و پاچه‌هایش زیر کفش‌اش گیر می‌کرد. قوز کرده بود و چشم‌هایش در گودی حدقه، درشت‌تر دیده می‌شد و سفیدی‌شان بیشتر به چشم می‌آمد و دهانش باز مانده بود. علی هر بار که به او نگاه می‌کرد، چشمش را از او می‌دزدید. انگار جمجمه پدرش را داشت می‌دید که یک لایه پوست چروکیده روی آن کشیده باشند.
پدر علی توی هر پاگرد می‌ایستاد تا نفس‌اش جا بیاید. وقتی راه می‌رفت نگاهش به جلوی پاهایش دوخته می‌شد و وقتی می‌ایستاد با نگرانی و ناامیدی اطراف را نگاه می‌کرد و با هر بار نفس‌نفس زدن می‌گفت: «ای خدا… ای خدا…»
به طبقه سوم که رسیدند، از علی پرسید: «چه‌قدر دیگه مونده بابا؟»
علی جواب داد: «یه طبقه دیگه مونده. چه‌قدر التماس‌تون کردم که نشینید تو خونه. گوش نکردید. الان چهار طبقه رو نمی‌تونید بیاید بالا.»
پدر علی نگاه کش‌داری به او انداخت و گفت: «من کاری با تو ندارم. برو به یکی تو مطب بگو بیاد دست منو بگیره. بعدش هم برو خونه.»
علی هیچ چیز نگفت. صبر کرد تا حال پدرش کمی جا بیاید. بعد دوباره دستش را گرفت و از پله‌ها بالا رفتند.
هر طور بود به طبقه چهارم رسیدند. علی دست پدرش را گرفت و آرام آرام به داخل مطب برد. آن شب مطب غلغله بود. همه صندلی‌ها پر بود و یک عده هم با برگه‌های آزمایش و کیسه‌های دارو اینجا و آنجا ایستاده بودند. پدر علی گفت: «نمی‌تونم وایسم. پاهام درد گرفته…»
علی دست پدرش را گذاشت روی کمدهایی که حروف الفبا روی آن‌ها نوشته بود. بعد رفت سراغ منشی. جلوی میز منشی شلوغ بود و هرکسی چیزی می‌گفت. منشی هم داشت تندتند کارش را می‌کرد. هر چند ثانیه یک بار یکی صدا می‌زد: «خانم طباطبایی… خانم طباطبایی…»
خانم طباطبایی یک مانتوی خیلی تنگ مشکی پوشیده بود که بین دکمه‌هایش باز افتاده بود. علی از همان شکاف بین دکمه‌ها داشت تی‌شرت او را می‌دید که راه‌راه صورتی و سفید بود. از این که توی آن شلوغی می‌توانست با خیال راحت به خانم طباطبایی و لباس صورتی و سفید او خیره شود، هم احساس رضایت می‌کرد و هم، شرم.
علی چندبار دهان باز کرد که با منشی حرف بزند اما هربار یک نفر دیگر با صدای بلندتر خانم طباطبایی را صدا زد و منشی کار او را راه انداخت. در این میان علی هی برمی‌گشت و به چشم‌های ملتمس پدرش نگاه می‌کرد. دست آخر علی به سمت او برگشت و گفت: «خیلی شلوغه. یه کم تحمل کنید خلوت‌تر بشه شاید یه صندلی خالی بشه».
پدرش گفت: «نمی‌تونم بابا… برو به نفر بگو پاشه من بشینم.»
علی آمد به سمت میز منشی برود که دید منشی دارد او و پدرش را نگاه می‌کند. بعد منشی بلند شد و به سمت اتاق دکتر رفت و چند ثانیه بعد با یک صندلی در دستش برگشت. رو کرد به یک زن جوان و گفت: «عزیزم، گفتم که فرقی نمی‌کنه. چه ویزیت، چه نشون دادن جواب آزمایش؛ باید بشینید تو نوبت. همه‌تون گذاشتید روز ۱۴ فروردین اومدید.»
و صندلی را آورد گذاشت کنار کمد پرونده‌ها و گفت: «بشین حاجی جان.»
علی نگاهش را به موزاییک‌های کف مطب انداخت و گفت: «شرمنده خانم طباطبایی…»
منشی به علی نگاه کرد و گفت: «دفترچه‌ت رو بده بذارم تو نوبت.» و دفترچه را از علی گرفت.
علی کنار پدرش ایستاد. کاغذی توی دستش بود که اسم قرص‌هایی که پدرش می‌خورد با تعداد آن‌ها روی آن نوشته شده بود. هر دکتری که می‌رفتند آن کاغذ را با خودشان می‌بردند و کاغذ حالا از محل تاشدگی‌هایش داشت پاره می‌شد. منشی یکی‌یکی دفترچه‌ها را از روی میز برمی‌داشت. اسم بیمار را صدا می‌کرد. پول ویزیت را از آن‌ها می‌گرفت و به آن‌ها می‌گفت: «پشت در منتظر باشید. نفر قبلی که اومد بیرون، شما برید تو.»
پدر علی خسته شده بود. رنگش پریده بود. به او گفت: «یه لیوان آب‌قند برام درست کن بابا.»
علی نگاه کش‌داری به پدرش انداخت. با صدای آهسته طوری که هیچ‌کس نشنود گفت: «الان اینجا آب‌قند از کجا بیارم؟ زشته بابا.»
پدرش گفت: «زشت کجا بود بابا. من ضعف کردم.»
بعد رو کرد به سمت منشی و گفت: «خانم… خانم…»
چندبار این کلمه را تکرار کرد. و بعد با صدای بلندتر گفت: «خانم طباطبایی…»
خانم طباطبایی گوشی تلفن را از روی گوشش برداشت و با دست جلوی دهنیِ گوشی را گرفت و با صدایی بلند گفت: «بله حاجی جان بفرمایید.»
پدر علی رو کرد به علی و گفت: «برو بهش بگو…»
علی نگاه معناداری به پدرش انداخت. چند ثانیه‌ای مکث کرد و جلو رفت. سرش را نزدیک کرد تا با صدایی آهسته با منشی صحبت کند: «بابای من قند خون‌شون افتاده. میگن یه آب‌قند می‌خوان. شرمنده به خدا. اگه نیست نمی‌خواد. اذیت نکنید خودتون رو.»
منشی گوشی را بین گوش و شانه چپش نگه داشت و همان‌طور که با مریض پشت خط حرف می‌زد، از کمد پشت سرش یک لیوان بیرون آورد، از قندان جلوی رویش یک مشت قند ریخت توی لیوان. بعد با صدای آهسته گفت: «برو از تو آب‌سردکن آب بردار…» و به صحبتش با مریض پشت خط ادامه داد.
علی در حالی که گوش‌هایش قرمز شده بود، لیوان پر از قند را گرفت. وقتی داشت از میز منشی به سمت آب‌سردکن می‌رفت، احساس می‌کرد همه مریض‌های توی مطب دارند نگاهش می‌کنند. چشم‌هایش را قفل کرده بود روی آب‌سردکن و اصلا به دو طرف نگاه نمی‌کرد. همان‌طور که سرش را انداخته بود پایین، لیوان را زیر شیر آب‌سردکن پر کرد و رفت به سمت پدرش.
پدر علی نگاهی به او انداخت و گفت: «با چی هم بزنم؟ یه قاشق ازش بگیر.»
علی دندان‌هایش را به هم فشار داد و گفت: «نمی‌خواد. نمی‌خواد. ول کنید حالا.»
بعد کمی از آب لیوان را سر کشید و انگشتهایش را کرد توی لیوان و شروع کرد به نرم کردن حبه‌های قند. وقتی همه قندها را نرم کرد با انگشت سبابه‌اش شروع کرد به هم‌زدن آب‌قند. پدرش تمام مدت داشت نگاهش می‌کرد. خانم طباطبایی هم همین‌طور.
خانم طباطبایی پوزخندی زد و از توی کشوی کنار دستش یکی از آن چوب‌بستنی‌های پزشکی را بیرون آورد و با دست به سمت علی گرفت: «بیا آقا پسر. با این هم بزن.»
علی با صدای لرزانی گفت: «نمی‌خواد. دست شما درد نکنه.»
مریض‌های توی مطب حالا واقعا داشتند علی را نگاه می‌کردند.
انگشتهایش را تندتر توی آب چرخاند. حالا دیگر همه انگشتهایش توی لیوان بود. آبِ توی لیوان با نرمه‌های قند که داشت می‌چرخید شیری‌رنگ شده بود. علی لیوان آب را به دست پدرش داد.
پدرش از بالای عینک‌اش که نوک دماغش گذاشته بود، نگاهی به او انداخت. لب‌هایش را به هم فشرد و گفت: «لا اله الا الله».
لیوان را گرفت و سر کشید. صدای هورت کشیدن آب توی گوش علی پیچید. علی سرش را پایین انداخته بود و فقط منتظر بود تا پدرش لیوان آب‌قند را تمام کند.
منشی به خواندن اسم‌ها ادامه داد. علی حواسش به دفترچه‌ها بود که کی نوبت‌شان می‌شود. دفترچه خودشان را از روی جلد دفترچه‌ای که چند سال پیش پدرش برای دفترچه‌های بیمه همه آن‌ها خریده بود، می‌شناخت: یک جلد چرمی سبزرنگ.
نوبت به آن‌ها که رسید، خانم طباطبایی یک دفترچه را از زیر دفترچه آن‌ها بیرون کشید و به یکی از مریض‌ها نگاه کرد و گفت: «خانم مرشدی، بعد از اینکه مریض اومد بیرون، بفرمایید تو…».
علی ناگهان احساس کرد سرش داغ شده است. یادش آمد که چه طور از بچگی در صف نانوایی بعضی «بزرگ‌ترها» نوبتش را می‌گرفتند. هربار هم علی می‌خواست صدایش را بلند کند، یک چیزی توی گلویش فشرده می‌شد و نمی‌توانست حرفی بزند. حتی یک بار، دو نفر پشت سر هم نوبتش را گرفتند. آن شب تمام مسیر نانوایی تا خانه، روی دوچرخه گریه کرد.
با قدم‌هایی مردد به سمت میز منشی رفت. گلویش را صاف کرد و گفت: «خانم نوبت ما بود…»
منشی با خونسردی گفت: «بشین آقا پسر. نوبت‌تون بشه صداتون می‌کنم.»
علی این بار با صدایی بلندتر ولی لرزان گفت: «خانم نوبت ما بود…».
منشی به سمت خانم مرشدی برگشت و گفت: «آقای دکتر گفتن از شما پول نگیریم. تشریف داشته باشید. مریض که اومد بیرون بفرمایید تو.»
علی دست‌هایش را مشت کرده بود و تنش می‌لرزید. دیگر اختیار اشک‌هایش را نداشت. همان‌جا ایستاده بود و از پشت عینک و قطره‌های اشک به منشی نگاه می‌کرد.
چرخید و به سمت کمد پرونده‌ها رفت. در فاصله بین میز منشی و کمد پرونده‌ها به پدرش خیره شده بود. به آنجا که رسید، دسته پرونده‌هایی را که روی کمد گذاشته شده بود با یک حرکت دست پخش زمین کرد. از در مطب بیرون رفت و در را محکم پشت سرش کوبید. شیشه‌های مطب لرزید.
پدر علی به در بسته‌شده نگاه کرد، دست‌هایش را روی زانوهایش گذاشت و بلند شد ایستاد. همه مریض‌های مطب داشتند او را نگاه می‌کردند. نگاهش را انداخت روی زمین و گفت: «لا اله الا الله» و از در مطب بیرون رفت.
از پشت در صدای او می‌آمد که توی راهرو داد می‌زد: «علی… علی…»
صدایش در راهرو پیچید: «علی… علی…»
کمی بعد پدر علی دوباره به داخل مطب برگشت. منشی که حالا چشم‌هایش را پایین انداخته بود و پلک‌هایش را فقط می‌شد دید گفت: «خانم مرشدی بفرمایید تو.»
