ویرگول
ورودثبت نام
کاتب
کاتبنویسنده ای از نسل آنان که پابرهنگان انقلاب خوانده شدند. اینجا کشکولی از مطالب با نگاهی نو و سبکی تازه است.
کاتب
کاتب
خواندن ۳ دقیقه·۲ ماه پیش

من نمی‌خواهم کار کنم

بعضی ها اسمش را عدم تعهد می گذارند. بعضی ها می گویند حتما از کم کاری هاش خسته شده. بعضی دیگر می گویند ضرورت حادثه را درک نکرده و شاید هم بعضی ها بگویند راه و رسم رفاقت را ادا نکرده است. فرقی نمی کند. من تصمیم خودم را گرفته ام.

تصمیمی که نه از سر احساسات و عواطف بچگانه و کودکانه، بلکه از سر لج کنندۀ روزگار است. همان روزگاری که فیلی را از پای در می آورد و شیری را بر زمین گرم می زند. همان زمانه ای که روزی با لبان خندان، تو را در آغوش می گیرد و فردا با غضب شیطان، سیلی بر گونه ات می زند.

امروز فقط من نبودم، آخر تصمیم، تصمیم جمعی بود. همه با هم رفته بودیم. در دفتری که دو سال در آن خاطره داشتیم. صدایمان واحد بود: «دیگر بس است.» دیگر نمی خواهیم کار کنیم. دیگر نمی توانیم پیش شما بمانیم، با حقوق کم شما بسازیم و بعضا از جیب هم برای این راه خرج کنیم.

مقاومتی نداشت. گرچه می شد در چشم هایش، ترس از آینده را دید. آینده ای که به دنبال جایگزینی برای ما است. جایگزینانی که احتمالا نه رنگ و بویی از ضرورت این موضوع را می دانند و نه طعم و مزه ای از کار جهادی را چشیده اند. جانشینانی که احتمالا، با پول پرستی و توقع های کوچک و درشت، کار را می خوابانند و چندی بعد هر کدام به سوی خود می روند.

حرفمان را قبول کرد. حق را به ما داد. خودش هم از حقوق کم آن سازمان می نالید. نمی دانم نقش بازی می کرد یا خودش هم حقوقش کفاف خرجش را نمی داد. حتی فکر هم لازم نیست. کافیست فقط مقایسه کنید. امروزه حتی مرغ هم با حقوق ساعتی 74 تومان تخم نمی کند، چه برسد به انسانی که می خواهد موسسه و نهضتی را بگرداند و شالوده ریزی کند.

می خواستیم خداحافظی کنیم اما ما را دعوت به جلسه ای کرد. جلسه ای با مقام بالادستی اش. حتی برای اینکه ما را راضی کند، می خواست وقت شریف رهبر انقلاب را هم تلف ما کند. مدام قول جلسات با آقای فلانی، رئیس فلان سازمان و آقای فلانی، رئیس همان رئیس و آقای فلانی، رئیس همان رئیس همان رئیس را میداد.

حال باید صبر کنیم و ببینیم جلساتمان با مقامات عالی رتبۀ سازمان و عالی رتبه تر سازمان چه می شود. اما همانقدر بنویسم که شاید سازمان ها بخوانند. شاید در تفکراتشان تغییر ایجاد شود و هزاران شاید دیگر. وقت فریاد کشیدن بر سر آنها نیست اما باید بدانند که سالانه میلیاردها میلیارد بودجه در همین سازمان ها هدر می رود اما دریغ از یک خروجی موثر. هرچه به آنها از اهیمت مبحث کاری ما گفتیم، از تاثیراتی که بر احتماع دارد، هرچه برایش نمودار و سخن تحلیلگران غرب را گفتیم و هرچه بر سرش فریاد زدیم که علت این حجم تخریب علیه فلان قشر جامعه این مسئله است، در ظاهر تایید کرد و قبول کرد اما در باطن، حقوق ما را ساعتی 74 تومان قرار داد و برای پرداخت همان چندرغاز حقوقمان، بیش از 5 ماه است منتظریم

باید فکری کرد. فکری که از دلش تغییرات بنیادین به پا خیزد. فکری که سازمان ها و نهادها را درهم شکند و ساختاری نو دراندازد. فکری که در آن نقش جوانانی که پای کار آمده اند تا طبق رسالتشان، به وظیفۀ خویش عمل کنند، بسیار پررنگ تر از پیرانی باشد که تنها آمده اند تا پولی گیرند و آخر هفته ای را با خانواده خوش بگذرانند.

کارسازمانپول
۰
۰
کاتب
کاتب
نویسنده ای از نسل آنان که پابرهنگان انقلاب خوانده شدند. اینجا کشکولی از مطالب با نگاهی نو و سبکی تازه است.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید