چه خوب است حالا که حرف از ملیت پرستی به زبان آورده ای، اندکی در باب تاریخچۀ آن هم بشنوی. در ایامی که برای جوانان ایرانی، افتخار و مایۀ عزت است که حرف از ملیت گرایی و ایران پرستی به زبان بیاورند، بهتر است بدانیم این واژه از کجا بود که بر سر زبان ها افتاد.
برایتان از زبان سخت تاریخ نمی گویم، از پیدایش ناسیونالیسم در اثر انقلاب فرانسه و تاثیرات آن بر آلمان نمی گویم. تنها روی سخنم با این است که چرا ناسیونالیسم و یا همان ملیت گرایی ابتدائا در غرب ظهور کرد؟ شاید جواب بدهی که معلوم است، آنها جلوتر از ما هستند، آنها متمدن تر از ما هستند، آنها عقل و شعور و منطق بیشتری نسبت به ما دارند.
جوابت خنده دار بود. کافیست «رده بندی IQ در جهان» را در گوگل سرچ کنی. آنگاه می فهمی که هوش بلوک غرب از بلوک شرق بسیار عقب تر است. کافیست «تاریخچۀ کشورهای جهان» را در گوگل سرچ کنی. آنگاه می فهمی که قدمت کشورهای متمدن آسیایی قابل قیاس با کشورهای اروپایی تازه شکل گرفته نیست. پس باید چه جوابی بدهی؟
تاکنون دیده ای که دینی، ایدئولوژی یا مکتبی بتواند غربی ها را با هم متحد کند؟ اصلا مگر می شود مُشتی عمل گرا اندیشه زده را رام کرد و گرد هم آورد؟ خیر؛ و مثل آنها، مثل گرگانیست که گرچه با هم هستند اما الی الابد روبه روی هم می خوابند زیرا هیچ یک به دیگری اطمینان ندارد.
خب باید چه می کردند؟ برای مقابله با اسلام و مسلمانی که اتحاد رکن اصلی جنگ و جنگاوری اوست، باید دست به چه اقدامی می زدند؟ اینجا بود که ملیت گرایی ریشه در اندیشه غرب نهاد. آنها نه از باب تمدن و نه از باب پیشرفت، بلکه از سر ناچاری، مرزهای اتحاد خود را بر روی جغرافیا و نژادی که فقط نام هایشان را می دانند بنا کردند.
پس به خیال خام جوانان برسانید، ملیت گرایی از سر ناچاری غرب بود. و حال، ما چرا باید خودمان را آنقدر خار و خفیف کنیم که آنهایی که از نژاد نیاکان ما نیستند را از خود برانیم؟ مگر غربی هستیم که از فقدان اندیشه و ایدئولوژی بر پایۀ اتحاد، روی بر ناسیونالیسم بیاوریم؟
آنچه که ما داریم، فراتر از ناسیونالیسم و فراتر از ملیت گرایی است. آنچه ما داریم، اتحاد بر سر ارزش ها و باورها و مبانی فکری و عملی ماست. پس خود را حقیر نکنید و پا جای پای غرب نگذارید، چرا که ما از آنهابهراتیم.