باری دیگر از جوب رد شدم. کوچۀ 46. همان کوچه ای که هر روز پس از 7 ساعت مدرسه و ساعت های متمادی بعد از آن کار کردن باید از آن می گذشتم تا به خانه برسم. سرعت دوچرخه به خاطر عبور از جوب کم شده بدو. زورم را بر روی رکاب انداخته و سعی کردم سریع تر رکاب بزنم. کم کم سرعت دوچرخه بیشتر می شد و رکاب زدن، آسان تر.
خستگی، توشۀ راهم بود و کتاب و دفتر نیز وزنه ای بر پایم؛ اما این ها همه چشمانم را بر روی اطرافم نبسته بود. باز هم همان مغازه. مغازه ای که بارها پلمپ شد و پس از باز شدن نیز همان رویۀ سابق را در پیش می گرفت. مغازه ای که روز به روز به شمار مشتریانش اضافه می گشت. همان مغازه ای که ساعت 9 و 10 شب، تازه کرکره هایش را بالا می کشید و تا نیمۀ شب میزبان آنانی بود که شرح حالشان منظومه ای بس عجیب و متناقض است.
اما مشکل این مغازه نه در جنس بد، نه در بد سخن گفتن با مشتری و نه در گران فروشی است. مشکل این مغازه، جای دیگریست.
اینجا شهر قم است. شهری که سال های سال است به عنوان پایتخت ایدئولوژیک و مبانی انقلاب شناخته می شود. همان شهری که منبع تولید علم و پذیرای طلاب جواب برای تفقه در دین است. حال فکر کن در این شهر، کافه هایی رشد کنند که هدفشان را نه پول و ثروت و نه جذب مشتری وشهرت، بلکه هم و غم خود را بر مسموم کردن و ساختن فضایی دیگر از شهر قم متمرکز کنند.
از فروشندۀ زن مغازه که عملا کشف حجاب کرده تا نحوۀ سخن گفتن او با مشتری که قلم از شرحش به شرم می آید تا جذب مشتریانی با وصفی نه چندان قابل توضیف. نمی دانم اما شاید در پس پستوها و در پشت پرده ها از شراب و دیگر حرام های خدا نیز اغماض شود.
اما واکنش ما چیست؟ عده ای خوششان می آید و خود مشتری های ثابت چنین پاتوق هایی به شمار می روند، عده ای دیگر مخالف اند اما کاری به کار آنها ندارند، عده ای دیگر همان هایی هستند که به نماز و دین داری خود معروف و شهره اند. همان هایی که در مواجهه با چنین پدیده هایی سر تاسف تکان می دهند و از ذره ای عمل برای ابراز مخالفت خود دریغ می کنند.
می توان تندیس بهترین عملکرد و واکنش را به گروهی داد که نهایتا کنششان، تماس با پلیس و خواهش از آنها برای پلمپ کردن مغازه است.
حرفم یک کلام است: هرچه نوشتم، برای رسیدن بدین جا بود. گاهی نیاز است تا خشم مالک را داشته باشیم. گاهی به قول شیخ اسماعیل، باید سگ پاچه گیر باشیم. آیا از بین همۀ دین داران (همان دین دانان صرف) کسی نبوده که غیرت دینی اش گل کرده باشد و بلند شود، کاسه کوزۀ بساط آنها را به هم بزند؟
مشکل از غیرت است. اگر غیرت داشتیم نمی گذاشتیم در قم، فرهنگ دینی را آشکارا تحقیر کرده و فرهنگ هرزگی را به عمل بنشانند. روز به روز بر قبح شکنی ها و فرهنگ سازی ها و تخریب هویت اسلامی افزوده می شود اما دریغ از به جوش آمدن و غیرتی شدن...