ویرگول
ورودثبت نام
کاتب
کاتبنویسنده ای از نسل آنان که پابرهنگان انقلاب خوانده شدند. اینجا کشکولی از مطالب با نگاهی نو و سبکی تازه است.
کاتب
کاتب
خواندن ۳ دقیقه·۲ ماه پیش

بالاخره قدری هم استعداد لازم است

در سالیان اخیر، گویی سیلی راه افتاده و همۀ نویسنده ها در آن غرق شده اند. و یا شاید جادوگیری آمده و تمام نویسنده ها را جادو کرده است. آخر امکان ندارد که تمام نویسندگان بکوشند تا به مخاطب اثبات کنند استعداد در نویسندگی جایگاهی ندارد.

اگر هم بخواهی با آنها سخن بگویی، نمونۀ نقض از آدمی را می آورند که توانسته است با پشتکار و کوشش نویسنده شود. هر کتاب نویسندگی را که به صورت رندوم باز کنی، اولین نکته ای که گفته اند، در باب نفی استعداد است. وقتی تصمیم به نوشتن متن گرفتم، کتاب لوازم نویسندگی نادر ابراهیمی را در دست داشتم. کسی که خود بالذات استعداد نویسندگی را دارد اما می گوید استعداد مهم نیست.

اما آیا واقعا استعداد مهم است؟ با اجازۀ خودشیفتگان عرصۀ نوشتن، بله! مهم است. تو نمی توانی کسی که ذاتا نمی تواند بنشیند و قدری بر روی یک نقطه متمرکز شود را به نویسنده شدن دعوت کنی. اگر کمی کار تربیت کرده باشی یا حداقل مربی گری کسی در کنارت را دیده باشی، برایت از روز روشن تر است که یک طراح نمی تواند نویسنده باشد. صرفا شاید بنویسد اما هیچ گاه نویسنده نمی شود.

خب پس استعداد نویسندگی در کجا نمود پیدا می کند؟ در ایده. کسی که نویسنده است، کسی که به نوشتن عشق و علاقه دارد، به ایده های نو و جدید می رسد. مانند کسی که تدوینگر است و به ایده های نابی در تدوین می رسد. وقتی می خواهند بگویند نویسندگی ربطی به استعداد ندارد، می گویند فلانی توانست بنویسد و کتابی را چاپ برساند و فلان مقدار دنبال کننده داشته باشد و ... اما یک سوال. آیا توانسته ایده ای جدید را در آثار خود پیاده سازی کند؟

من هم می توانم تدوین بزنم. من هم می توان پادکست بسازم. حتی می توانم عکس نوشته بسازم و یا به سراغ ضبط صدا بروم اما آیا با کسی که استعدادش این مهارت هاست، تفاوتی ندارم؟ هرکسی می تواند فیلم نامه نویس بشود اما آیا او با نولان یکسان است؟ هر کسی می تواند به سراغ طراحی برود اما آیا با پیکاسو یکسان است؟ قطعا نه؛ قطعا شهریار استعداد شعر گفتن داشت، قطعا فرشچیان استعداد عکس کشیدن داشت وگرنه نمی توانستند نام خود را ماندگار کنند و یا آثار خود را در تاریخ به ثبت برسانند.

از ایرانی ها بگوییم: نادر ابراهیمی چطور؟ آیا او استعداد نوشتن نداشت؟ اگر استعداد نداشت، نمی توانست صاحب سبک خود در زمینۀ نوشتن بشود. رضا امیرخانی چطور؟

از خارجی ها بگوییم: ویکتور هوگو چطور؟ یا لئو تولستوی چطور؟ آیا آنها با افرادی که تمام زور و توان خود را برای نوشتن اندکی متن به کار می برند، یکسان اند؟

قصدم از نوشتن متن این است: هرکسی استعدادی خاص دارد. اساتید رمان نویسی، نظر دارند همه را رمان نویس کنند، شاگردان خود را زیاد کنند و بعضی هم می خواهند پول خوبی از این طریق به جیب بزنند. اساتید فیلم نامه نویسی همیطور. اساتید تدوین و طراحی و .... هم به همین طریق.

نکته این است که هر کسی استعدادی دارد. بهتر است جای جذب حداکثری، هرکسی را به سمت و سوی استعداد خود رهنمایی کنید. کسی که استعداد خبرنگاری دارد را به سمت خبرنگاری و کسی که استعداد رمان نویسی دارد را به سمت رمان نویسی. توصیه می کنم به جای بافتن کلمات در مورد عدم تاثیر استعداد در نوشتن، باغبان باشید، هرکس را به سمتی که استعدادش را دارد رهنمایی کنید...

نوشتن متناستعدادنویسندگی
۰
۰
کاتب
کاتب
نویسنده ای از نسل آنان که پابرهنگان انقلاب خوانده شدند. اینجا کشکولی از مطالب با نگاهی نو و سبکی تازه است.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید