اگر از یک تیرانداز بپرسند با چه نوا و آهنگی از جبهه و جنگ خاطره داری بی تردید میگوید صدای شلیک گلوله و ماشه.
اگر از یک بیسیمچی بپرسند میگوید با صدای خش‌خش بیسیم و صدای همرزمانم.
اما اگر از منِ راننده بپرسند می‌گویم :
من با صدای استارت ماشین ، با صندلی های داغی که وقتی سایه برای پارک ماشین نبود ، با دستان و صورتی که آفتاب جنگ آنها را تیره کرد ، با شن و خاکریزه هایی که هنگام سرعت در هوا معلق می شدند و با خط سفید جاده که برایم حکم یک راهنما را داشت خاطره دارم.
من فقط راننده نبودم بلکه در تک تک لحظه های رانندگی ام در جبهه به اندازه چندسال زندگی کردم در حالی ک به تمام محیط اطرافم مسلط بودم.
آری من ابتدا با ترس از جانم پا روی پدال میگذاشتم و رانندگی میکردم؛ اما به مرور این کار بخشی از وجود و هویتم شد.
هویتی را که امروز سالهاست به همراه همرزمانم در شلمچه به خاک سپردم؛
و به دیار خود بازگشتم دیاری که خبری از جنگ نبود و کودکانش از جنگ چیزی نمی‌دانستند ؛ انگار خانواده هایشان می‌خواستند با پنهان کردن هویت و حقیقت آنها را در امان نگه دارند و از شهیدان و مجروحان چیزی نگویند تا مبادا روحیه بچه هایشان خراب و تضعیف شود.
من گله ای ندارم و نمیخواهم خودم را همه کاره بدانم زیرا راننده ای بیش نبودم اما معتقدم که نباید گذشته را به میل خود بازنویسی کنیم.
شهیدان زنده اند و نزد پروردگارشان روزی میگیرند...
وَلا تَحسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلوا فی سَبیلِ اللَّهِ أَمواتًا بَل أَحیاءٌ عِندَ رَبِّهِم یُرزَقون.
زینب.پ
