قسمت 46 کتاب باز
+وقتی ما خودمونو دوست نداریم تلاش می‌کنیم أدمای بیشتری مارو دوست داشته باشن
- یا خودت اون عشقی که باید رو به خودت میدی تا اول خلا رو پر کنی یا برای همیشه اون حفره خالی میمونه
¢از بچگی همیشه سعی میکردم شبیه کسی باشم تا شبیه خودم نباشم ، ولی تبعید شدم به یه جزیره بزرگ ، و حالا من بودم و درختای نارگیل ، من بودم و درختای نارگیل و خودم . خودی که دیگه باید باهاش روبه رو میشدم
®من یه مدت اینجا نبودم ولی یه لحظه از اینجا جدا نبودم
©تروماها تا وقتی که نری پله ها رو پایین و اون بچه رو نبینی ، در آغوشت نگیریش و نجاتش ندی از دست اون بزرگسالی که آزارش داده براش تکرار میشه ، باید بهش بگی تقصیر تو نبوده و اون شرمو تمومش کنی
™ وقتی تجاوز برای کودک اتفاق میفته ، از بدنش میاد بیرون که اونارو تجربه نکنه و این اتفاقی که افتاده منو کمتر آدم خوبی نمیشه ، منو کمتر قوی نمیکنه
و اون کودک راجب هویتش دروغی رو میگه که من بی ارزشم ، من مقصرم ، من آلودم
انقدر منعطف میشه که یادش می‌ره چی دوست داشته ، این سواستفاده ها توی زمانای مختلف تکرار میشه، صدای بیرون کم میشه و تو با خودت تنها میشی و کم کم میشنوی صدای اون گریه بچه
خود بخشودگی بزرگترین گامیه که میتونیم برای رهایی از شرم برداریم
ادامه خودشناسی رو باید توی عمل نشون داد ، فاصله بین چیزی که میدونیم با چیزی که هستیم چقدره؟
ما یه تصویری توی چشمه برای خودمون ساخته بودیم و وقتی تبل میزدن ، آهو رد میشد ما نباید نگاه میکردیم نباید توجه میکردیم چون فکر میکردیم داریم به تصویر چشمه نگاه می‌کنیم ، ولی من پاشدم ، اون تصویرو رها کردم و رفتم ، رفتم که ، برقصم با صدای تبل ، دنبال آهو بدوعم، پام زخمی بشه، ببینم با زخمه چیکار کنم ، ببینم میوه مورد علاقم چیه ، گشنه بمونم ، زیر بارون یه سرپناهی برای خودم پیدا کنم
خودشناسی در مواجهه با عمل زندگیه
داشتن ویژگی های مختلف در کنار هم و اون هارمونیه ، پارادوکسه در کنار هم ، و ادعای دارا و دانا بودن نداشتن
ما کارهایی هستیم که نمی‌کنیم، اون نه هایی که میگیم اصل هویت ما رو شکل میده
این پست برام خیلی خاص شد، با عکساش
