ویرگول
ورودثبت نام
Pariya
Pariyaپرواز روح در جسمی به پهناوری کل جهان
Pariya
Pariya
خواندن ۶ دقیقه·۲ ماه پیش

خوشی های به تعویق افتاده

آخییشش ،بلاخره کنکورم تموم شده نزدیک به سه هفتست و ...

من برم آهنگمو پلی کنم و بیام

آهنگ قصه مهتاب از آرین رو پلی کردم


خب داشتم میگفتم

کنکور واسه من فقط تست زدن و درس خوندن نبود ، درسای زیادی رو توی خودش داشت ،برای زندگیم ، که شاید الان وقت و انرژی یاری نکنه که همشو بزارم ولی طبق معمول دلی و بداهه میگم ببینم به کجا میرسیم ، و یه سری به انتخاب رشته و کودکیم هم می‌زنم

خب توی کنکور که بودیم استاد فارسی آقای جعفری بود که واقعا امیدوارم توی زندگی شخصی و درآینده با همچین آدمی در ارتباط باشم ، وقتی سر کلاسش بودم (آفلاین) لذت میبردم و عاشقانه فارسی گوش میدادم و مینوشتم ، مارو عاشق ادبیات کرد و عالمی جدا از چیزی بود که توی مدرسه ها زمگ ادبیات تجربه میکردیم بود، و علاوه بر این اینکه نمره امتحان نهایی فارسیمم 19 شد ،واقعاا با مهارت ، انسان ، آگاه ، با شعور و فرهیخته و دوست داشتنی و بانمک بود

مشاور تحصیلیم آقای صدیق و تجلی هم عالی بودن ، از لحاظ درک و فهم ، اخلاق حرفه ای ، احترام و علم مشاورشون

شاعر (شروین آهنگ بیمه عمر)می‌گه نری قبلتو دفنش کنی تو مخت، نری بفروشی نگاهتو ارزون بهشون ، نشه ببره باد هرچی آرزو بود

و من اینو تقدیم خودم میکنم

به به چایی و اتاقم و آهنگ و ویرگول و نوشتن و میزم ترکیب برندست

میدونین یادگرفتم با وجود دغدغه ها و مسائلی که با اطرافیان و خانواده ناخواسته تو زندگیم ایجاد میشه کلنجار نرم و با وجودشون شاد باشم. از کنارشون بگذرم و خودتو درگیر اثبات نکنم و نخوام باورم کنن یا اعتماد کنن چون اونا اصلا اعتماد بلد نیستن

آدمایی که خودشونو قبول ندارن میخواد منو قبول داشته باشن؟

آره داشتم میگفتم بعد کنکور من یاد گرفتم زندگی کنم ، نفس بکشم ، آگاهی و آموزش (مثلا من با خودسازی شروع کردم) رو شروع کنم ، توی پرانتز توضیح دادم چون خودم برام یکی دوسال پیش سوال بود که آموزش چیه ، منظور ملت از آموزش دیدن چیه ، البته این یه نمونشه ها ,صرفا همین نیست

یادگرفتم اولویت خودم باشم ، روی چیزی که میخوام پافشاری کنم و استمرار داشته باشم و با حرف هرکسی نظرمو عوض نکنم (البته نه که کله خودمون داغ باشه و تصمیم اشتباه بگیریم و به حرف بقیم گوش ندیم ) بلکه اینجوری باشه که نظر تعداد زیادی آدم رو بشنویم ، توی دنیای بیرون و مجازی ، مثلا من خودم نینی سایت ، یا دوستام یا فامیل رو شنیدم ولی تصمیم خودمو گرفته بودم و فقط با اینا یکم مسیرشو تغییر یا تجدید نظر میکنم

(بایام در حال بلد حرف زدن با عمم پشت تلفن جوری که من بشنوم درمورد اینکه شهر دیگه رفتن برای دانشگاه خوب نیس 😂)

میدونین نظر گرفتن برای این نیست که نظر کسیو بپذیرین برای اینه که شما بین حرفا و دیدگاه های مختلف به یه آگاهی ، ایده و نقطه نظری برای خودتون برسید و انجامش بدید

میدونین ناامیدی خیلی آزاد کننده و امید بخشه

خانواده ام از بچگی تا حالا مدام در تلاش بودن بهم ثابت کنن که چیز خاصی نیستم ، چیزی بلد نیستم ، اطلاعات و آگاهی که دارم کشک و غیر قابل استفاده و بیخوده ، حتی ظهر داشتم از یه راه حل درونی درمورد یه مشکلشون بهشون میگفتم و بابام یه جوری با خنده نگام کرد که اینجوری بود آخیی تو بچه ای و این ایده هات هم بیشتر در حد خیالاته و دلتو به این چیزا خوش کن و یه جور تحقیر نرم ولی خب چه کنیم

خیلی خداروشکر میکنم که بلاخره تونستم خودمو از دیدگاه اینا جدا کنم

اونا بهم مدام القا میکنن که تو بلد نیستی ، ما از تو تجربمون بیشتره ، تو تجربه ای نداری (جالب اینجاست خودشون نمیزاشتن من جایی بجز مدرسه برم😂)، بزرگتر بشی میفهمی ، قلب و روح مارو نابود کردی ، خلاصه به طور ناخودآگاه از احساس گناه و عذاب وجدان و احساس کم بودن و تحقیر استفاده میکنن تا ضعیف باشم و بتونن بهم حکومت کنن و از بالا بهم نگاه کنن و زیر دستشون باشم

در تلاشن جلوی دانشگاه رفتنم به یه شهر دیگه رو بگیرن ، حالا به هر ترفندی ، مدام میگن فلان شهر بده

حالا اگرم برم اونجا و موفق بشم میگن دیدی چقدر حمایتت کردیم و موفق شدی

اگرم موفق نشم که میگن دیدی گفتیم اینجا بده

خلاصه در هر صورت حق با ایناعه😂

قبلا عصبی میشدم و حرص میخوردم ولی الان خوشحالم ،آهنگ گوش میدم و مینویسم و لذت میبرم از زندگیم

ادامه درسام از دوره کنکورو بگم راستی

خب یکیش این بود که هربار بعد قلمچی کلی غصه میخوردم و ناامید میشدم که موفق نمیشم ولی باز بلند میشدم و ادامه میدادم

و اینم بگم واقعا تجربه جالبی بود و خوشحالم که یه بار تجربش کردم ، با همه سختیاش و غصه ها و اعصاب خوردیا و استرسا ، الان که از دور بهش نگاه میکنم خوب بود (البته برای یه بار تجربش کردن ، نه برای سبک زندگی)

البته نه اینجوری که چند ماه بخونی ول کنیا ، اینجوری که تا آخرش ادامه بدی ، حتی کم ، حتی بد ، من مثلا ماهای آخر 6 ساعت گاهی میخوندم و بی کیفیت

آهاا کمالگراییم هم کمتر شد توی این راه

اینکه تصمیم گرفتم توی یه مرحله ثابت نمونم برای به دست آوردن یه هدف کمالگرایانه

آخ که اگه بدونین دوره کنکور چقدر یهو ایده به ذهنم میرسید توی ویرگول بیام بنویسم ولی وقت نمیشد و ایده ها خشک میشدن بعد چند ساعت، چون یهو که ایده میاد باید سریع بیای بنویسیش وگرنه خشک میشه و چند ساعت یا چند روز بعد بخوای بنویسی قلمت خشک میشه و اونجوری که باید نمیشه

وابستگیم به رفیقم کمتر شد ، خیلی کمتر ،چون دو ماه آخر گفت کلا نیستم تا بعد کنکور (الانم بودنش خیلی فرقی نداره فوقش بعد نصفه روز سین کنه و غیب شه)

وایییی اینوووو بگممم من توی دوره کنکور که واقعا حالم داغان (داغان تیکه کلام استاد جعفری قشنگم بود)بود ، از خدا خواستم (البته رابطه و دیدگاهم به خدا هم داغون بودا ولی با وجود اون بازم همیشه دستمو گرفت و کمکم میکرد ، البته هنوزم خیلی عالی نیست ارتباطم باهاش ولی باورای غلطم درموردش خیلی بهتر شده)که حالمو خوب کنه و کاری کنه که من احساس خوب و رضایت از خودم رو پیدا کنم و جنگم با خودم تموم بشه نشخوار فکریم تموم بشه و خیلی ناگهانی توی کانالی که خیلی تبلیغات مفیدی نمیزاشت یهو کانالی که باید رو دیدم ، توسعه فردی مینا امیدی و زندگیم از این رو به اون رو شد

آره دیگه یه سری چیزای دیگم میخواستم بگم که دیگه نمیاد و تا همینجا کافیه, اون عطش(داشتم املاشو اشتبای مینوشتم اتش که یهو یادم اومد اینجوریع😂😋) و ولع خوابید و تشنگیم به نوشتن کمتر شد

خوشی هایی که توی کودکیم نزاشتن داشته باشم و به زور توی حالت تعلیق و آکواریوم کنار دریا ایجاد کردن رو توی خوشی های به تعویق افتاده پارت 2 مینویسم

اول برم حموم🤭

این بود دلی

احساس رضایتاحساس گناهامتحان نهاییتوسعه فردیکنکور
۰
۰
Pariya
Pariya
پرواز روح در جسمی به پهناوری کل جهان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید