خب اینجا میخوام درمورد کودکیم بگم ، خوشی های نکرده و کودکی نکرده ، برای رها شدن حسرت هام و شنیده شدن صدای کودک درونم
فکر نکنید نوشتن یا حرف زدن یا شنیدن حرفای کودک درونتون کار بیهوده و برای آروم شدن لحظه ایه ، یکی از راه های درمان همین شنیده شدنه ، البته توی جای درستش ، نه به خیلی از آدما ، که حالا در ادامه بهتون میگم چه افرادی و چه جاهایی میتونید بگید
مثلا پیش فردی که بهتون آسیب زده احتمال زیاد نتونید اینا و بگید چون اون اول که گردن نمیگیره بعدم بیشتر سعی میکنه بهتون ثابت کنه که حق با اون بوده و حتما شما مقصر بودین (البته همه آدما اینجوری نیستنا ، پدر مادر حق به جانب من اینجورن ولی) یا مسخره میکنن احساستونو کوچیک میکنن یا نشنیده گرفته میشید و در نهایت با کودک درون مچاله تر از قبل و شنیده نشده تر و زخمی تر برمیگردین و این بار خودتونم خودتونو تحقیر و مقصر میکنید
پیش آدمایی که احساستونو به رسمیت نمی‌شناسنم اصلا نگید
آهاا تا یادمه یه چیزی بهتون بگم درمورد گفتن به دوستان پارتنر یا هر آدمی که درکتون میکنه و شنونده خوبیه و به احساساتتون اهمیت میده و حداقل اطلاعاتی درمورد احساسات داره ، اون آدمو گیر نیارین و مدام حال بدتونو بهش منتقل کنید و غر و ناله کنید یا مثل چند وقت پیش من فکر کنید که هرچی بیشتر از غم و غصتون بگید یعنی صمیمی ترید و یا فکر کنید از این راه میتونید باهاش صمیمی بشید چون درد و دل کردید
به عزیزانتون و افراد بادرک زندگیتون در حد کلیات بگید و وارد جزئیات اتفاقات و افکار و بمباران احساساتتون نگید مگر اینکه خودشون بخوان جزئیات رو بدونن و فقط برای همون بار جزئیات رو بگید نه همیشه. و ترجیحا زمانی که یکم آروم تر شدید ، و البته که قراره خودتون ، خودتونو آروم کنید و مثل عشق ، پارتنر ، رفیق ، پدر مادر و والد ، یرادر بزرگتر کنار خودتون باشید و بدونید در مواجهه با هر احساسی چه رفتاری باید با خودتون کنید و چجوری آروم میشید
و وقتی به کودک درونتون امنیت دادید ، فهمیدید توی فلان احساس و موقعیت حساس باید چجوری با خودتون رفتار کنید و هوای خودتونو داشته باشید و آروم بشید حالا با کودک درونتون توی ذهنتون برگردید به خاطرات کودکی یا نوجوانی یا بزرگسالیتون و اون خاطرات رو دوباره بازسازی کنید و اوی لحظه ای که نیاز به کمک داشته دستشو بگیرید کنارش باشید و ازش محافظت کنید و بیاریدش از اون شرایط بیرون و اجازه ندید اون آسیب بهش وارد بشه
تبریک میگم شما به قدم به خودتون نزدیک تر شدید و خودتونو درمان گردید
گاهی وقتا که میخوام درمورد یه موضوعی بنویسم انقد حرف تو حرف میاد و چیزای جدید میاد که کلا به بحث اصلی نمیرسیم
وایی چقدر سرشار از ذوق و شادی و امید و ایده ام
بزارید با این شروع کنم :
اونایی که بهمون آسیب زدن هم مقصر نبودن ، ماهم مقصر نیستیم ، پس چی ؟ که چی
وقتی میگی اونا مقصر نبودن یه سوال توی ذهن افراد ایجاد میشه که خب چرا موضوع مبهم شد ، الان که چی ،پس کی مقصره ، پس باید چیکار کرد، پس درد و رنجم چی میشه ، حالا علاوه بر درد و رنج آسیبش و احساس شنیده نشدن ، یه ابهام هم اضافه شده و انگار یه دیوار که اجازه نداره در ادامه از خودش صحبت کنه
خب آره واقعا پس داستان چیه ؟
