ویرگول
ورودثبت نام
Pariya
Pariyaپرواز روح در جسمی به پهناوری کل جهان
Pariya
Pariya
خواندن ۵ دقیقه·۴ ماه پیش

خدا شبیه والدینمون نیست

چهخدا شبیه والدینمون نیست

به یه نتیجه جدید رسیدم

اینکه ما خدارو شبیه مامان بابامون میبینیم ، البته این نتیجه قدیمیه

نتیجه جدید اینه که الان میگم

میدونی ما فکر میکنیم خدا شبیه مامان بابامونه ، وقتی بچه بودیم یهو نمیزاشتن بریم با دوستمون یا بچه فامیل و همسایه بازی کنیم ، یهو میومدین خونتون و دیگه نمیزاشتن برید توی کوچه یا خونه مامان بزرگتون با بچه های عمتون بازی کنین ، درحالی که قول داده بودن بیایین بالا چند دیقه بعد بزارن برید پایین (البته من که اصلا نمیزاشتن برم تو کوچه ، مگر اینکه بابای بداخلاقم عین چی نشسته بود اونجا و مدام امر و نهی میکرد و یه ثانیه آرامش نداشتم و همش استرس، بعد ده دیقه هم خسته میشد و میگفت بریم خونمون)

آها داشتم میگفتم حالا ما میخواستیم بریم مثلا با بچه های عمومون بازی کنیم ،هرکی یه بامبولی سر ما در میورد ، مثلا زن عموم میخواست بره خونشون که طبقه پایین ما بود و من گفتم منم مامانم برم یکی دوساعت بازی کنم؟ خواهرم زیر چشمی چشم غره میرفت و با نگاهش و هوف هوف کردنش تهدید میکرد ، مامانم میگفت حالا بزار اونا برن بعد تو چند دیقه دیگه برو ولی من میدونستم قرار نیس بزاره من برم پایین و فقط میخواد آبرو داری کنه جلوی زن عموم . بعد که بچه های عموم با کلی گریه با مامانشون که با دمپایی دنبالشون افتاده بود میرفتن ، یه دعوا و بحثی توی خونه ایجاد میشد که من بی صاحاب شدم ، همش بچه مردمو از راه به در میکنم و نمیزارم مامانشون ببرتشون (چون من دستشونو می‌گرفتم میدوییم مامانشونم دنبالمون که مارو بگیره و بچه هارو که یکی 5 و یکی 8 ساله بود ببره ، حالا گاهی میگرفت گاهی تسلیم میشد ، ولی وقتی میگرفتشونم من از اینور می‌کشیدم اون از این ور ومامانم می‌گفت تو توی بکش بکش بچه ها از مامانشون پات کج شده از بس خورده به پله و میخواست بترسونتم با احساس شرم دادم بهم نسبت به بدنم)

آره داشتم میگفتم خواهرم می‌گفت شب به بابا میگم و منو میترسوند ، نه اول از بابا اجازه بگیر بعد برو پایین بابامم که اجازه نمیداد هیچ وقت و خلاصه اون شوق و ذوق برای یه کار عادی مثل بازی کردن با همبازیات برای ما آرزو بود و تبدیل میشد به کلی استرس و درد و الانم که تروما هرکی بهش هرچی میگفت دهن بین بود و میومد داد و بیداد و تحقیر و فحش و کتک زدن و بعدشم قهر میکرد و باید میرفتی چندین بار معذرت خواهی میکردی تا ببخشنت ، اشتباهی نکردی فقط بچگی کردی ولی هم کتک هم فحش هم داد و بیداد و تحقیر و مسخره شدن هم قهر و منت کشی . تازه اون موقع اتاقم نداشتیم توی سوئیت زندگی میکردیم و مارو برای تنبیه توی آشپزخونه پشت بوم و حموم مینداخت

خلاصه توی دعواها و بحثا همیشه مقصر من بودم حالا یا بخاطر اینکه مثلاً اونارو به دعوا انداختم یا بابامو ناراحت کردم و حالا مامان بابام سکته میکنن پیر میشن دیگه دوسم ندارن دیگه خونم نمیان . حتی بهم میگفتن ما تنها امیدمون به تو بود خواهرت که اذیتمون میکنه ،گفتیم میاییم خونه توعم ولی خونه توعم نمیاییم دیگه و دوستت نداریم و بهم حس بچه بدی بودن رو میدادن و من هرچی بیشتر میترسیدم و گریه میکردم اونا بیشتر سوز و گداز به حرفاشون میدادن و سعی میکردن بیشتر تحت تأثیر قرارم بدن و با احساساتم بازی کنن . حالا بعضی پدر مادرا این کارو میکنن و عذاب وجدان میگیرن ولی اونا عذاب وجدانم نمی‌گرفتن از این کاراشون 😕

خلاصه بچگی بی پناهی داشتم بی کس و کار بودم تنها بودم الانم هستم ، اوناعم الان همون آدمان فقط چون دیگه نمیزارم مثل اون موقع اذیتم کنن استراتژیشونو عوض کردن و سر با پنبه میخوان ببرن یا از محبت به عنوان تله استفاده کنن تا احساس گناه و عذاب وجدان بدن و ما رو به مردنشون و اینکه اون موقع دلمون تنگ میشه و پشیمون میشیم تهدید میکنن ولی من الان اون بچه بی پناه نیستم الان دیگه خودمو دارم و خود بالغم اجازه نمیده کوچک ترین آسیبی به کودک درونم بزنن و داریم با بچه (کودک درونم)درداشو زخماشو آروم آروم خوب میکنیم و دیگه الان من والدشم و مواظبشم . حتی اگه گاهی عصبی باشه و توی عصبانیت بهم اجازه نده محبت کنم بهش چون همه این سالا از محبت به عنوان ابزار استفاده کردن که بهش سلطه پیدا کنن و کنترلش کنن و عذابش بدن و محبت مشروط بهش داشتن

عه یادم رفت داشتم خدارو میگفتم.

خب من نگران بودم نکنه خدا یهو بی دلیل اون آدمایی که دوسشون دارمو ازم بگیره ، بعد یهو دیدم مگه مامان بابامه ؟ مامان بابام عادت داشتن چون خودشون عصبانی هستن سر من خالی کنن ، من اجازه استراحت و اشتباه و ناراحت بودن و عصبانی بودن نداشته باشم (تا چند وقت پیشم فکر میکردم اگه این حسارو داشته باشم ناشکریه و خدا چیزایی که دارمو ازم میگیره) ، بعد دیدم خدا مثل مامان بابام نیست که یه سری دلایل اشتباه و غیر منطقی منو از دوستام اونایی که دوسشون دارم چیزایی که میخوام و دوسشون دارم جدا کنه و آخرن بهونش این باشه که اونا بچه های بی ادبی بودن ، نه پسر عموت بزرگه نمیشه بری خونشون که زن عمو و بقیه بچه هاعم هست ، نه بخاطر ده دیقه پایین رفتن باید از بابات اجازه بگیری ، نه کوچه خطرناکه ، نه فلان دوستت خوب نیس دیگه باهاش نگرد(حالا بدبخت نه خراب بود نه دزد نه قاتل آخه بد بودن یخ بچه کلاس پنجمی چی می‌تونه باشه ؟ حالا تو چندد ساعت بگو بخدا بچه بدی نیست دوستم ، بخدا کاری نکرده و سعی کن ساعت ها اثبات کنی ولی اونا یه چاه عمیقن که هیچ وقت پر نمیشن و قانع نمیشن و باورت نمیکنن) همه کاری کنن عذابت بدن بعد بگن نه ما مامان باباتیم بزرگترین میخواستیم مواظبت باشیم، یا شماره دوستمو که بعد دوسال پیداش کردم و شمارشو گرفتمو بندازن دور که من باهاش در ارتباط نباشم چون دوست پسر داشته ،خب الان خوبه ؟ منو از همه دوستام دور کردین چون بد هستن چون دوست پسر دارن ولی همه چیزایی که بخاطرش دوستاشو که با درجه 2 اون ویژگی رو داشتن دور میکردین ،الان دخترتون اون ویژگی هارو با درجه 6 و 7 داره . (البته کار خاصیم نمیکنم ، یه لزبین بودن ، یکیم فحش دادن و چیزای دیگه ،اهل دود و الکل و پارتی و رابطه جنسی و اینا نیستم)

خلاصه که خدا شبیه پدر مادرمون نیست ، ازمون چیزای مختلفو بگیره به دلیل اینکه فلانی خوب نیست یا میخواد ازمون محافظت کنه

لا بدبخت نه

دوست پسرعذاب وجداناحساس شرماحساس گناه
۱۱
۲
Pariya
Pariya
پرواز روح در جسمی به پهناوری کل جهان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید