ویرگول
ورودثبت نام
p.mirjavadi
p.mirjavadi
p.mirjavadi
p.mirjavadi
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

قصه نمی بافم!

مبل پا شکسته افتاده بود کنار تیر برق، در سر پیچ کوچه ای و مشتی ماسک های بند پاره توی جویبار لجن زده ی وسط کوچه غلط می خوردند.
چرا به فکرم نیفتاده بود صبحی که گذشتم از آن پیچ، عکس بگیرم؟ عکس از جویبار و ماسکِ لهیده نه! عکس از جوانکی به خواب رفته بر روی مبل پاشکسته‌ با بازوهایی که به ترحم باز شده و تن داغان جوانک را به آغوش کشیده است. یا از پلاستیک پاره شده ی پفک نمکی چاکلز یا چه می دانم چی توز موتوری، یا هر چه که هست، مگر برای جامعه ی دست سازمان مهم است نام کارخانه ی بزرگ پفک سازی چه زهر ماری باشد؟
کسی که عکس یک نفر را در جیب خود حمل می کند، انگار پاره ای از جان او را با خود می برد!
دانه های نارنجی رنگ پفک های نیم دانه و آغشته به خاک و پُر از سرنگ های تزریق شده ی جور واجوری که در ته سیگار های کشیده شده پنهان بودند. به خدا قسم قصه نیست که ببافم و شخصیتی را به تاریکی شب بپیچم و ساعت شش صبح باز کُنمش! نه، واقعیت هر شبانه روز برخی سر پیچ های کوچه هاست که دوباره به قلم می کشم.
مسیر لعنتی من و اداره ام از سر پیچ تکراری همین کوچه هاست و گاه کارتنی جِر داده شده تشکِ زن و شوهریست که حتی مسکن مهر هم برایشان تعلق نگرفته است! و روز دیگرش محل خواب سگان ولگرد است. خوش به حال سگ ها و گربه هایی که در آغوش گرم آدم ها خوشبخت ترین اند!
خوشبخت بودن به آدم و حیوان نیست. به شانس هم نیست. اصلا من نمی دانم به چیست! ذهنی که صبح اش به چنین داستان اجتماعی مشغول شود، معلوم است که کارکردش را از دست می دهد و "نمی دانم، نمی دانم" سر می دهد!
صبح طلوع خود را اعلام کرده بود و من به این فکر می کردم که به فرض، من قصه بافتم و هم قصه گویی کردم، حال تو بگو، وقتی قصه ام تمام می شود، آدم هایش به کجا می روند؟!!!
پیمان.میرجوادی (۲۱ خرداد ۱۴۰۱)

قصه
۷
۰
p.mirjavadi
p.mirjavadi
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید