
صدای آهنگ تو گوشم بلند بود. از بلند هم کمی زیاد تر. از گوشام می ریخت بیرون. یعنی کسی پشت سرم راه می رفت، راحت می تونست آهنگا رو جمع کنه و ببره واسه خودش. شایدم دلش خواست برای دلش برقصه! پیاده رو خلوته. ظهر دوشنبه ولی عین ظهر جمعه میمونه. انگاری کوچه و خیابون یتیم شدن. حتی پرنده پر نمی زنه. پیر زن عصا زنان جلوتر از من چارقدشو رو زمین می کشه. می ایسته. اون سر حنا زدشو به سمت من بر می گردونه، زیر لب یه چیزایی میگه. میدونم حرفش با منه. سیم گوشی رو از گوشم میکشم. میگم چی شده ننه؟ میگه مادر، مگه داری آهنگ می فروشی؟ بعد ریز ریز میخنده. منم میخندم! به رقص دستاش، به تکان های کمرش. بهش میگم، نه ننه، دارم فقط گوش میدم. تو که جوون بودی گوش میدادی؟ میگه نه مادر، ما که جرات نداشتیم. میگم پس عروسیت چیکار کردین؟ یه دستشو میزنه کمرش، با اون یکی عصاشو بالا میبره میگه، منو به زور شوهر دادن، به کسی که اصلا باب میلم نبود. عروسیم همش عزا بود مادر، روی خوش ندیدم که! بهش میگم، الان خوشبختی ننه؟ میگه خوشبختی کجا بود، همون شب عروسیم شوهرم مرد! بهتر که مرد مادر مگه نه؟! لال میشم و صدای آهنگ رو قطع میکنم. با اون چشای آبی رنگش نگام میکنه. لبخنداشو تنظیم میکنه رو صورتش. میگه مادر آخه من فدای تو بشم، کاش تو شوهرم بودی. نگاش میکنم و میخوام براش بمیرم. میخوام دستاشو بگیرمو دور سرم بچرخونمش. میخوام روزای آواره گیشو بردارمو حال دلشو خوش کنم.
میگم ننه جان! میخوای برات برقصم؟ چارقدشو میکشه رو صورتش، برام نقلی میخنده. میگه، آدم به گندگی تو مگه میتونه برقصه؟ براش می رقصم، برام بشکن میزنه، غش میکنم براش، ریسه میره از خنده! عاشقش میشم. تو دلم ماچش میکنم. میگه مادر سال هاست که خنده رو لبام نبود، خیر ببینی. خنده هاشو جمع میکنه و به راهش ادامه میده. فقط نگاش میکنم...!
#پیمان.م (۲۳ خرداد ماه ۱۴۰۱)