.
سوال، و سوال آدم که بی جواب می شود، پدر آدم در می آید. چه شب باشد و چه روز، خودش را هرجا که باشی می رساند به مخیله ی آدم! و تو چنان می شوی که تمام سلول هایت گریه می کند الا چشمانت.
بعضی سوال ها ول کن آدم نیستند و هر چند جوابی ناچیز هم برایش داشته باشی.
گاهی آدم خودش را مثل کهنه لباسی روی تخت می اندازد که بخوابد، چشم روی چشم بگذارد، حتی چُرتکی بزند که انگار بعدش آدم دوباره متولد می شود، تا که زمین و زمان را فراموش کند، تا که قیافه هایی از جنس مضحک را از یاد ببرد، تا که بی خیال شود از منحنی رفتار های آدم هایی که تابع هیچ صعودی نیستند و سقوط، حقشان است که در قعر تنهایی زجر آورشان بیفتند و خلاص!
بیدار که می شوی دوباره همان سوال های بی جواب و مزخرف خودشان را پرت می کنند به روی تخت، به پهلویت. خودشان را به زور می کشند و می رسانند به مغز آدم.
بعد تو می گویی: "بیا مرا بکش و راحتم کن!"
سوال لجاجت می کند، نه می کشد و بلکه خودش را می چسباند وسط روزمرگی هایت و مخ ات سوت می کشد.
سوال با سوال فرق دارد! سوالی که وادارت می کند به سلسله ای از چرا ها جواب بدهی و عاقبت برگردی به خیره ماندنت به در و دیوار و هیچ...! رهایی عالی ترین رفتار و پاسخ است.
باید رها کرد هر آنکه کارش موش دوانیدن به مسیر زندگیست.
باید رها کرد و بپذیرفت که گاهی عاقبت به خیر شدن در همین رها کردن است.
و رها کن ... !
#پیمان.م ( ۱۸ خرداد ۱۴۰۱)
