
.
از منظر آسیب زدن به ذهن آدم ها، ما بدترین آدم های متمدنیم. آنکه حالش از خودش هم به هم می خورد و تو آنقدر بالای سرش می ایستی و ور ور می زنی که مخ آدم را تلیت می کنی و می گذاری اش همانجا. از تمام خنده های زورکی که بر لبانم کاشته بودم متنفرم. اینکه دیگری را راضی نگهش دارم، حرف های نسنجیده و بی فکر و بی درنگشان را تایید کنم و به اندازه ی عمر کرده ام، پشیمانم. نمی گویم مثل سگ پشیمانم، چون که سگ هیچ حرف مزخرفی بلد نیست بزند. برخی ها با سگ بد رفتارند چرا که تحمل این شکل از وفاداری را ندارند!
من اگر گوش نمی دادم، چه می کردم؟ اولین نشانه ی جنون بی توجهی به حراف بودن آدم هاست و یا دویدن به وسط حرف آدم است. باور داشتم که گوش به حرفشان نسپارم اگر، مجنون خطابم می کنند. نمی دانستم آدمی که چرت و پرت حرف می زند، خلق شده است برای مفت حرف زدن فقط و در عمل جدی نیست هرگز.
تنها قیافه ی جدی آدم ها در پول شمردن هایشان است و نه نقشی که روزانه در مقابلت بازی می کنند. چه بازیگران توانمندی هستیم؟ بدون فیلم نامه و کارگردان!
بله، پشیمانم و پشیمان نیستم اکنون به هنگامه ی وراجی کردنشان در پیرامونم، سر تایید تکان ندهم!
نه، تایید برای کلام مفت، ظلم به خویشتن است. آن گاه که احساس می کنم یک تعامل اجتماعی ناخوشایند در راه است، سرم را گرم می کنم به کار خویش!
#پیمان.م (۳ تیر ماه ۱۴۰۱)