
خیره شدن به نمای آفتابی تمام رخی که چشم هایش تنگ شده است. در دورترین فاصله ای که نزدیک است. ساده است مگر نه؟ مثل انسان ساکتی که انگار تارهای صوتی اش را در آورده اند. پشت میزم نشسته بودم. حجابِ ضخیمی از گیجی و گوری را در چهره ام احساس می کردم و منتظر فوران چشمه ی الهام بودم. لابد می پرسی چهره ات را کجا دیدی؟
روی شیشه ی لکه دار میزم که چنان با انگشتانم رویش ضرب گرفته بودم، شکل اثرات نوکشان رویش نقش بسته بودند. ناگاه ضرب هایم تبدیل به بشکن می شوند و این یعنی الهام! یعنی پوشاندن احساس سبز به تن بلند قامتِ روح آدم. به همین سادگی!
و نوشتم، ساده یعنی همین بشکن زدن ها که نوشتن را مثل آب خوردن می کند و چه لذتی را من می برم.
من دیوانه ی وراج و چرند بافِ زیبا نیستم. مثل آدم هایی که می شناسم و فقط زر مفت می زنند!
نگاهم ساده است و می گویم من این ساده دوست داشتن را تا لب گور به همراه می کشم!
از تنگی چشم هایش، نگاهم می کند، می گوید: ساده! اهوم!
و ساده یعنی چه؟
ساده را معنا کردن ساده نیست!
ساده یعنی تعبیر ساده ی اشکالِ قشنگ سهراب، ساده یعنی سیب، یعنی نپیچاندن، بسان نیلوفری نباشد که زیباست ولی پیچیده. یعنی بی هیچ تنیدگی و زیبا بودن!
ساده یعنی، جوابی که در لحظه به مخیله ی آدم می آید، بدون آزار ذهن باشد، بدون طمطراق گمراه کننده که نامش را شاید استکبار بنامیم!
و ساده یعنی، ترس را از مسیر برداشتن و امید کاشتن و مگر غیر از امید است که تضمین بقایمان شده؟!
سادگی زیباست و زیبا همیشه زیباست!
پیمان میرجوادی ( ۲۹ خرداد ماه ۱۴۰۱)