رفیق!

من شعر را دوست دارم. صاحبان شعر را دوست دارم. فروغ را و به پروین احترام خاصی قائل هستم. استاد شعر اند این دو و در دو سبک متفاوت.
این که ارج می نهم به پروین، چون شعرهایش مرا بزرگ کرد. از دهانش نمی افتاد، چرخ ادب پروین بود.
این که پدر آدم هم رفیق باشد و هم استاد جای شگفتی دارد و از این افتخاری که نصیبم شد، شاکرم و بسیار خرسند.
سالها از آن روز می گذرد. دکان محقری که با دستانش خلق می کرد. هنر خلق می کرد، بله، هنرمند و استاد من بود و دهانش در هر چرخشی از زبان، شعر پروین بود. و اکنون من باز هم بی تو و با تو زندگی میکنم. مثل میشل رستن، همان نمایشنامه نویس فرانسوی. هنرش نوشتن بود وقتی که فرزندش مرد، بعدها دست به کاری نسپرد و نشستن و خیره ماندن را آغاز کرد.
تا که او نوشت: "با مرگ من زندگی کن"
نام کتابی که روایت گرش فرزندش بود و پس از آن میشل به زندگی بازگشت. با مرگ فرزند زندگی کرد. نبودنش را همچون من پذیرفته بود.
فقدان پدر، نه، رفیق، نه، بلکه استاد برایم سخت بود. حالا من مانده ام و تصویری از قلم زندهایش، تصویری از عینکی که روی پیشانی اش جای می داد و سرش را نزدیک تر می کرد انگار که می خواهد بوسه ای بر گونه ام و آن هم هنرمندانه به یادگار بنشاند. و نشاند و این گونه ی چپم پر از یادگاری هایش است. پذیرفته ام که در عدم وجودش ولی هست. هستی به چه می گویند پس؟ همین که یادش به گور با من است یعنی زندگی کردن با رفیق و شفیق و ...
روحت شاد رفیق
پیمان میرجوادی (۲۰ خرداد ماه ۱۴۰۱)