چند وقتی بود همو ندیده بودیم دوستای ۹، ۱۰ساله هستیم و فراز و نشیبهایی این دوستی دیده و کلا این دوست من یه حس حمایتگری داره .
گفته بود دوچرخه سواری رو داره یاد میگیره. منم مثل خودش بلد نبودم و خیلی وقت بود تو برنامم بود که برم یاد بگیرم ولی خب دوچرخه سواری یه چیزیه که حتی خواهرزاده کوچیکم هم بلده و من روم نمیشد و فرصتهارو داشتم از دست میدادم.
شب گفت بخواب صبحِ زود بریم دوچرخه سواری میخوام یادت بدم.
ولی من که میدونستم خوابم نمیگیره ما طبق اون یه سالی که هم اتاق بودیم تو خوابگاه و بعدها که هر کی رفت پی زندگی خودش، هروقت شب کنار هم بودیم کلی حرف داشتیم برا هم مث بقیه دخترا
خلاصه دیر خوابیدیم و صب یه چشممو باز کردم و دیدم دوستم خوابه گفتم آخ جون دیگه نمیریم
که یهو گفت پروین به آفتاب نخوریم پاشو هوا گرم نشه
من با چهره پکیده بلند شدم زودی رفتیم و یه دوچرخه اجاره کردیم

ترس و تردید داشتم!
سخت بود اولش چند دور کنار دوچرخه و چند دور بدون پدال زدن، جالبه فقط هم تو شیب بودیم.
بعدها هم چند بار دوچرخهسواری رفتیم، البته با یک هفته فاصله
تا میومد مسیر عصبی دوچرخهسواری برام شکل بگیره فاصله میوفتاد ولی زود یاد گرفتم و باید بگم هنوزم راحت نمیرونم چون تمرین نکردم.
دقیقا میخواستم اینو بگم؛
دوچرخه سواری مثل زندگیه و تو باید سوارش بشی و برونی و تویی که هدایتش میکنی.
جالبه باید جلو و دورو نگاه کنی مثل هدف و اگر فکرو ذهنت هر سمتی رفت دوچرخه اون سمت میچرخه
یه جاهایی آدمای حرفهای رو میدیدم که پوزخند میزدن اگر حواسم پرت میشد، اگر خجالت میکشیدم، اگر ناراحت میشدم، حتما دوچرخه منحرف میشد!
میخوام چی بگم! آره حرف و نگاه اطرافیانتو برا شروع کارت در نظر بگیر و در نظر نگیر.
یعنی هست و کاری نمیشه کرد و باید قبول کنی این میتونه جزوی از مسیر باشه.
بپذیری و اذیتهاشو بخری، بهاش همینه که از منطقه راحتی بیای بیرون.
محرک بیرونی مثل دوست من تو مسیرت قرار میگیره اگر تو لیست هدفهات و تو ذهنت در پی چیزی باشی.
پس دوستِ من فرصت یادگیری رو از دست نده و برو و ازش لذت ببر. با یک سری فکر و خیال، دنیا و لذت دوچرخهسواری رو از خودت دریغ نکن.
رکاب سفید