در تصورات غیر واقعی ات ، در سرزمین خیالت ، در آنجا که وجود خارجی ندارد و نامش را نمی دانی ، وقتی صدای شکسته شدن استخوان های مردان و زنان سرزمینی را در زیر بار فشار های اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی می شنوی که حتی اجازه فریاد برآوردن و لب به اعتراض گشودن نیز ندارند و آنها که می بینند و می شنوند سر بر نمیارند بیرون ، از هراس جان و به تماشای دردهای هم نوعان خود می نشینند و لب فرو می بندند و گام از گام بر نمی دارند ، دیگر آزادگی و انسانیت و غیرت و شرافت و بسیاری از ارزش ها با سرسام آورترین سرعت درحال سقوط قرار می گیرد.
روزگاری نه چندان دور مردم پای هم می ایستادند پای حق هم ، پای مظلومیت مظلوم و اگر ظلمی را می دیدند سکوت را جایز نمی دیدند . در هرجا خود را موثر می دیدند دریغ نمی کردند.
دختران و زنان را خواهر و مادر خود می دانستند و پسران و مردان را برادران و پدران خود. اما چگونه شد که جوانمردی و پهلوانی و انسانیت و ایثار، آزادگی و مهربانی چنین افول کرد و جای خود را به بی مهری و بی توجهی و بی اهمیتی و بردگی و بعضا سرسپردگی و اسارت داد، آنچنان که انگار هرگز این افعال و صفات نیک جایی در ارزش های والای جوامع نداشته و داستانی است از داستان های خیالی تاریخ های کهن.

وقتی فیلم ضجه زدن و التماس مادری در جلوی خودرویی در حال حرکت را در حمایت و مراقبت از دختر بیمارش می بینی و فقط تماشا می کنی ...
وقتی صدای جیغ زدن و فریاد و فغان دختری را که کمک می خواهد نظاره می کنی و از گردن کلفت بی وجدانی که نان خورِ همان دختر است و او را خِر کش می کند ، فیلم می گیری...
وقتی پیرزنان و پیرمردان بازنشسته در خیابان و پارک و هر گوشه و کناری ، فریاد حقوق عادلانه بازنشستگی شان را از گرسنگی سر می دهد و جوانی ناجوانمردانه از پشت خفتش می کند و می بردش به جایی که صدایش شنیده نشود و تو نگاهشان می کنی ...
وقتی هر روز ده ها کودک دختر و پسر را ده ها زن و مرد را ، آویزان و نیمه فرو رفته به درون سطل آشغال ، در پی روزی می بینی و اهمیت نمی دهی ...
وقتی زنان و مردانی را در کنار میوه فروشی ها می بینی که صورت پوشانده و با حفظ آبرو ، آشغال میوه ها را برای آبرو داری در خانه جدا می کنند چون پول خرید میوه ندارند و تو عبور می کنی...
وقتی بیکاری تحصیل کرده ها و شایستگان ، از دختر و پسر و مردو زن ، تا مردم عادی که به میلیون ها نفر می رسد را می بینی و فرار نخبگان و فرزندان این مرز و بوم را می شنوی و فقط سرتکان می دهی...
وقتی حقوق شاغلان کفاف مخارج خانواده هایشان را نمی دهد و نان آور خانواده خجالت می کشد و شرمساراست از اینکه تلاشش پاسخگوی مخارج نیست و تو تحمل می کنی ...
وقتی مردم برای سقف بالای سرشان گرفتارند و خانه های اشتراکی می گیرند ، بام ها را اجاره می کنند ، چادر خوابی ، زیر پل ها ،توی پل ها ،گور خوابی ،پارک خوابی ،خودرو خوابی ، اتوبوس خوابی و .. را برمی گزینندو هزار ماجرای بعدی را بجان می خرند و تو فقط تعجب می کنی ...
وقتی هزینه تحصیل خصوصی نه، بلکه دولتی در مدارس و دانشگاه ها ، هر روز بالاتر می رود و امکان تحصیل فرزندان سخت تر و سخت تر می شود و تو چاره ای نمی اندیشی...
وقتی هزینه آب و برق و دارو و درمان و بیمه و مالیات ومسکن و هزار درد بی درمان ، مردم را می چلاند و تو نظاره گر هستی...
وقتی کارگران در سرما و گرما جان می کنند و نانی کافی در سفره ندارند و تو نان داری و زندگی می کنی ...
وقتی معتادی را در حال دویدن در وسط اتوبان می بینی و به جای آنکه به تامین کنندگان موادش و بانیان این وضعیتش لعنت بفرستی ، نهایتا معترض به او بوق میزنی ...
وقتی زنی خجالت زده را در کنار خیابان می بینی که به ماشین ها زل می زند که کار کند و خرج بدبختی های ریزو درشتش را تامین کند و تو به هیچ نمی اندیشی و گاز می دهی ...
وقتی فاصله های دهک ها و فشار و اختلاف طبقاتی بیداد می کند و یکی می تواند ده ها و صدها هزار میلیارد اموال داشته باشد و یکی شب را زیر سقف آسمان خدا بر روی کارتنی می آرامد...
وقتی اختلاس و احتکار و ربا خواری و دزدی و بی کیفیت فروشی و کم فروشی و گران فروشی برای آنها که می توانند سازمان یافته و قانونی و تحت حمایت باشند و .. آزاد است و آفتابه دزدان را که می گیرند بر بوق و کرنا می کنند و تو می دانی و می فهمی و کاری نمی توانی انجام دهی...
وقتی مردم از زور فشارهای اطراف ظرفیت تحملشان تمام شده و به سیم آخر می زنند و خشم وعصبانیتی وصف ناپذیر را تجربه می کنند و از سویی دیگر مردم را با سناریوهای کم ارزش و بی ارزش تعریف شده مشغول می کنند و به اشکال مختلف در مقابل یکدیگر قرار میدهند و تو سکوت می کنی ...
وقتی در روز روشن جیبت را می زنند و سفره ات را لحظه به لحظه کوچکتر می کنند و حقوقت را به یغما می برند و انسانیتت را ، شرافتت را ، آزادگیت را ، غیرتت را و شعورت را نشانه میروند و گیج و مسخ و منتظر نگاه میکنی و نگاه می کنی و نگاه می کنی و تدبیری نمی یابی ...
وقتی گیج و مسخ و منتظر می مانی تا شاید روزی نوبت ما شود ، نوبت من و تو و ما و نوبتمان برسد که خدایمان برای ما هم خدایی کند و دستمان را بگیرد و دست های ظلم و ظالم را قطع کند و بگذارد بنده اش بندگی کند و قدری با آرامش زندگی کند و ظلم ، خود پایان یابد و جهان آرام بگیرد و ناجی بیاید و ستم پایان بپذیرد...
وقتی سقوط ارزش ها و افول انسانیت و اخلاق خود را نشان می دهد و ما تلاشی نمی کنیم و چاره ای نمی جوییم و توانی برای پایان این تراژدی متصور نیستیم...و منتظر معجزه ای از غیب می مانیم ، بدان ارزش ها است که بیشتر و بیشتر سقوط می کند و نابود می شود و هیچ چیز دیگر تغییر نخواهد کرد.