متاسفانه اغلب ، مردم در طول تاریخ و در برخی از سرزمین ها ، ابزار دست قدرت های دیکتاتور حاکم بوده اند .
اما در کشورهای توسعه یافته حکمرانان، به امنیت و ثبات زندگی جامعه و به معیشت و آسایش و آرامش مردم اهمیت می دهند . آنها را در تمامی حوزه های زندگی شخصی و اجتماعی آنچنان جامعه را بی نیاز می کنند که نیاز به این نداشته باشند ، به سیاست های کلان کشور ، به اقتصاد کلان ، به سیاست خارجی و به نحوه مناسبات و مراودات کلان توجه داشته باشند. وقتی جامعه ای از آسایش و امنیت و رفاه کامل برخوردار باشد ، جامعه با حاکمان و دولتمردان و سیاستمداران کاری ندارد . کشورهای توسعه یافته به این درک عمیق رسیده اند و به خوبی می دانند که وقتی زندگی آحاد جامعه ، بدون دغدغه و مشکل اداره شود ، پس عملکرد قدرت حاکم در کشورشان درست و قابل اتکا و اعتماد است و همه چیز در مسیر درست حرکت می کند ، لذا در بسیاری از این نوع کشورها حتی مردم عادی نیازی ندارند نام حکمرانان و دولتمردان و مدیران ارشد کشور خود را بدانند. ساست های آنها را دنبال کنند و ناچار به تجزیه و تحلیل دایمی کنش های کنشگران باشند. نمی دانند ، چون همه چیز در جای خودش قرار دارد و اصولا نیازی ندارد که بداند.

اما در کشور هایی که حاکمان و قدرت های مسلط بر کشور مسیر های پر فراز و نشیب و رفتارهای پر خطر و مسیر های بی راهه را انتخاب کرده اند ، مردم آن کشور ها نیز ، مبتلا بِهِ این تصمیمات نابخردانه قرار می گیرند و ناچار به پراخت هزینه های خطاها ی حکمرانان از جیب خود خواهند بود هزینه هایی از درآمد ها و منابع ملی شان ، یعنی منابع آن ملت ، و بنابر این ، بر اساس حقوق قانونی و حقه خود توجه وتمرکز و دقت و تحلیل بیشتری بر جزییات استراتژی ها و تاکتیک ها و تکنیک های حاکمان و دولت های خود داشته اند. در هر کشوری ، هرچه ملت ها بر این امر بیشتر ورود می کنند نشانه میزان ضعف عملکرد سیستم حاکم آن کشور ، در عملکردش بوده است ، که مردم را ناچار متوجه آثار رفتارهای زیانبار ملی و عملکرد پر چالش سیاسی و اقتصادی خود کرده و زندگی و آسایش مردم را تحت الشعاع تصمیمات غلط خود قرار داده است و در این شرایط بدیهی است که ملت ها بجای اداره و ادامه زندگی آرام خود وارد صحنه شده اند و افکار عمومی پویا و تحلیل گر ، همه چیز را زیر نظر گرفته اند و بجای زندگی عادی خود، ناخواسته درگیر سیاست و اقتصاد و ایدیولوژی مستقر در سرزمینشان شده اند . درگیر هرآنچه که آن مردم را به این وضعیت و گرفتاری دچار کرده است.
اما نکته اینجاست که از نظر حاکمان مردم در کجای این قصه قرار دارند .
تاریخ در صفحات خود نمونه های بسیاری را ثبت و ضبط شده دارد که ماهیت قدرت برخی از انسانها را کور وکر می کند . برخی از افراد موثر در روزهای ورودشان به عرصه های کلان قدرت ، مردمی بوده اند و مردم وحقوق ملت و قدرت ملت را باور داشتند چون خودشان از دل مردم برخواستند ، اما در طی زمان رفته رفته از مردم دور شدند و خود را والاتر از آحاد جامعه دانسته اند. تاریخ نشان داده ، وقتی افرادی عادی همواره مورد تعارف و تعریف و تمجید و برجسته سازی قرار گرفته اند ، آلوده به خودبرتر انگاری و خودعالِم پنداری و تکبر و غروری می شوند که بر انسان مسلط می شود . تمامی دیکتاتورهای طول تاریخ ، خود رامقدس می پنداشتند و عملکردخود را بی نیاز از ارزیابی می پنداشتند. مردم را بی اهمیت می دیدند و از آنها فقط استفاده ابزاری می کردند و آنها را مجاز به دخالت و قضاوت و ارایه پیشنهاد و انتقاد نمی دانستد. جنگ ها و خونریزی ها و کشته کشتار هایی را رقم زدند و برای توجیه اقدامات غیر انسانی خود نامی زیبا برگزیدند . مردم را برای تعیین سرنوشت خود نادان می پنداشتند چون خود را تنها دانشمند مطلق و جامع الشرایط می پنداشتند اما آنها راوسیله انجام منویات خود قرار می دادند. این چنین است که فردی را از مردم ، آنچنان برصدر می نشاندند وبالا می بردند که دیگر از آن بالا و از آن ارتفاع مردم این پایین را نمی دیدند . این قصه پر غصه کل طول تاریخ است و نه قصه امروز و دیروز و فردا. از هیچ انسانها بت هایی ساختند تا عوام پرستششان کنند و دنباله روی دیدگاه هایشان باشند بدون زره ای تفکر. چون رفته رفته عده ای بت ها را خدا می پندارند و خود او هم تحت تاثیر پرستش سایرین خود را خدا خواهد پنداشت بدون آنکه خدایی بداند...
بعد از تجربیات مختلف تاریخی و بررسی نقاط ضعف چنین ساختارهای قدرتی جهان به سمت جمهوری شدن قدرت ها ی حاکمه تغییر مسیر داد و خود را اصلاح کرد. جمهوری ها چنین وظیفه ای را در نهاد خود دارند . افراد شایسته و باصلاحیت و متخصص برای طول مدتی محدود و کوتاه ، مدیر اجرایی منتخب ملت اند . میایند و میروند. ارزیابی می شوند و باید پاسخگو باشند. هیچگونه مصونیتی ندارند . سیستم ها بر افراد اولویت دارد . رفتارها و عملکردها قابل نقد است و پاسخگویی امری استثناء ناپذیر و اجتناب ناپذیر . هیچکس قدسی نیست چون همه انسانها ممکن است اشتباه کنند لذا باید تلاش کنند کمترین اشتباه را داشته باشند و برای اندک اشتباهاتشان هم دلایل قابل قبولی به مردمشان ارایه کنند و در صورت عدم پذیرش مردم اسعفاء دهند و یا از قدرت کنار گذاشته شوند. این یک جامعه سالم قرن بیست و یکمی است. رییس جمهوران ادوار مختلف امریکا به عنوان یکی از برترین قدرت های جهان همواره مورد رصد نخبگان جامعه و رسانه ها و دستگاه های نظارت ملی کشورشان قراردارندو باید برای هر حرکتشان پاسخگو باشند.
جهان امروز از هر نظر ، از نظر اقتصادی و سیاسی و حتی اجتماعی و فرهنگی ، ظرفی به هم پیوسته است اگر میکروبی ، ویروسی، ناخالصی و مشکلاتی در محتویات هر قسمتی از این ظرف بوجود بیاید ، رفته رفته تمامی محتویات این ظرف را آلوده می کند . اگر مردم در هر جای جهان دچار گرفتاری و یورشی واقع شوند [داعش]، آگر گرسنگی و قحطی دامنگیرشان شود[افریقا] ، اگر درگیر جنگ و تخریب و بحران شوند [اکراین] ، اگربیماری فراگیر شود [کرونا] و... سایرین را نیز درگیر می کند و جهان از آن تاثیر می گیرد.
پس جا دارد مردم همه جهان و مردم هر کشور در تنظیم قصه آینده خود نقشی پر رنگ داشته باشند ، حتی اگر از سوی قدرت ها و حاکمان نادیده گرفته شوند و یا تحت فشار باشند باید همانطوریکه به مردم کشور خود اهمیت می دهند نسبت به مردم قسمت های دیگر جهان نیز احساس مسئولیت کنند. شهروندان هر کشوری و ملیتی همزمان با نگاه و تمایلات ملی ، شهروندان جهان هستند ، که سالهاست مسیر یکپارچگی را طی می کنند و در برهه ای از زمان آتی ، یکپارچه می شود. ما نیز مانند تمامی ملل به ملیت مان وفاداریم اما باید همه بدانند همه همزمان شهروندان یک جهانیم . جهانی که روزی راهی بجز بدون مرز شدن نخواهد داشت....