(قسمت سوم)
ساعت از 12 شب گذشته. در راهروی بیمارستان شهید بهشتی اصفهان،تنها کسانی که منتظر وضع حمل مادرم هستند همین "صدیقه" خانم و" حاج ممد صادق" اند.به کسی هم خبر نداند،گفتند شب بود "تکان" میخوردند.
ساعــت 2 صبح روز دوشنبه 15 تیـــر1360 صدای گریه یک نوزاد در راهروی بیمارستان پیچید و من متولد شـدم.

بنده خدا مادرم از ساعت 10 شب تا 2 صبح تمام درد کشیده بود.
پدرم اصلاً به دیدن مادرم نیامد. نه آن شب و نه تمام مدتی که مادرم در بیمارستان بود. "پسر"دوست داشت با آنکه قبل از من سه تا پسر متولد شده بودند اما باز هم "پسر" میخواست. میگفت دختر "شگون" ندارد.بعــد از چند روز که مرا به خانه آوردند، گفته بود چقدر دختر زشتی است. این حتماً روی دستمان می ماند. و مادرم با آن حال نزار، غُصه روی دلش انبار میشد با حرفهای پدرم.
اسمم را مادر بزرگم که "خانم" صدایش میکردیم انتخاب کرد. مادرِ مادرم و کاملاً واضح است که اولین مخالفت کننده، پدرم بود. به هر شکل،اسمم انتخاب شد. "نرگس".
آنطور که مادرم تعریف میکرد، دوران کودکی سختی داشتنم. پدرم خرجی نمیداد و مادرم با مشقت من را بزرگ کرده. از کودکی خودم چیزی به یاد ندارم تا هفت سالگی.
یادم است مادرم از پرده توری خانه که حالا مستعمل شده بود،برایم گل سر درست کرد.خیلی دوستش داشتم با آنکه با گل سرهای معمولی خیلی فرق داشت.
ادامه دارد...
پ.ن: اصلاح "تکان" خوردن همان "مضطرب" شدن است.