ویرگول
ورودثبت نام
مستِ مِی...
مستِ مِی...آن را که مَنَم چاره... بیچاره نخواهد شد... ترجیح میدهم به ذوق خویش"دیوانه" باشم تا به "میل" دیگران"عاقل"، زندگی یعنی همین...
مستِ مِی...
مستِ مِی...
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

شبی که به دنیا آمدم،‌هلهله شادی بود و رقص و پایکوبی

(قسمت چهارم)

خدا رحمت کند مادرم را. نامش "صدیقه" بود؛‌ هم نام دوست و همسایه صمیمی اش که پیشتر گفتم.زن خیلی زیبایی بود. کمی تپل با پوست سفید. همه می‌گفتند شبیه "هایده" است .موهای خرمایی رنگش را اغلب کوتــاه نگه می‌داشت.صورتش را انگار همین حالا شُسته.همیشه تمیز و مرتب بود. در خانه هنگام آشپزی، روســـری به سر داشت نکند مویی در غذا بریزد. خیلــــی تمیز بود. خانه مـــــا همیشه برق میزد از تمیزی. لباسهایمان همیشه مرتب و اتو کشیده بود. دستپخت مادرم حرف نداشت. حتی آب در قابلمه می‌گذاشت، خوشمزه می‌شد. مهربان بود. خیلی مهــــربان. دلســـــــوز و فوق العاده مسئوولیت پذیر. چون پدرم به ما بچه ها هیچ وقت پول " توجیبی" نمی‌داد، مادرم از خرجی خانه کمی بین ما تقسیم می‌کرد. آدم مذهبی بود اما برای خودش. نماز و روزه اش ترک نمی‌شد. با آنکه غُصه می‌خورد که چرا پدرم اهل مشروب است اما کاری به کارش نداشت.

خیلی قانع بود.زود کوتاه می‌آمد. بحث نمی‌کرد.من همیشه دوست داشتم در مقابل "قُلدری" پدرم، چیزی بگوید اما هیچ وقت نمی‌گفت. حرمت نگه می‌داشت. زندگی خوبی نداشت، به قول خودش : با سیلی،‌صورتش را سرخ نگه می‌داشت اما چون دایی ها و خاله هایم زندگی نسبتاً خوبـــی داشتند،‌ به هر ترفندی بود نمی‌گذاشت آنهـــا از کمی و کاستی زندگی اش چیزی بدانند.

خیلـی دست و دلباز بود. یــــادم هست همسایـــــه ای داشتیـــم به اسم "زهرا" که شوهرش "کامیون" داشــت و به واسطه کارش و باری که قبول می‌کرد، اغلب خانه نبود. این زهرا خانم هر وقت پول کم داشت،" دستی" از مـــادرم قرض می‌کرد تا زمانی که شوهرش بیاید و بتواند قرضش را ادا کند.

مادرم برایمان تعریف کرده که به زور شوهرش دادند. پدرم عاشق آرایشگر محله بود. اما آن زمان "آرایشگـــــر" زنانه خیلــــی وجه ی خوبــــی نداشته. بنابر این خانواده اش، مــــادرم را که در همان محل زندگی می‌کرد برایش در نظــــر گرفتند. مادرم هم خواستگـــــار پَروپاقُرصی داشته، از آن حاجی بازاری هایی که پولش از پارو بالا میرفته. اما زمانی که خانواده پدرم به خواستگاری می آیند و خانواده مادرم قبول نمی‌کنند؛ با زبان نفرین می‌گویند: اگر دختـــرتان را به پسر ما ندهید، امیدواریم آنقدر در خانه بماند تا رنگ موهایش مثل دندان هایش سفید شود.

و امان از "جهل و نادانی".

ادامه دارد...


۳
۰
مستِ مِی...
مستِ مِی...
آن را که مَنَم چاره... بیچاره نخواهد شد... ترجیح میدهم به ذوق خویش"دیوانه" باشم تا به "میل" دیگران"عاقل"، زندگی یعنی همین...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید