(قسمت دوم)
این" حاج ممدصادق" انسان شریفی بود. قـــد بلند بود و لاغر اندام. اهل دل بود. به تیپش خیلی میرسید.کُتِ یقه انگلیسی میپوشید دوخته شده با پارچه اصلِ"مطهری". نه اینکه "بزاز" بود، هم پارچه شناس خوبی بود و هم همیشه لباسهایش را از بهترین پارچه ها تهیه میکرد. فقط لباس های خودش نه ها، لباس همه خانواده.
به قول معروف"با اتوی شلوارش میشد هندوانه بُرید". پیراهن سفیدش را انگار همین الان خریده. موهایش سفید بود. همیشه کلاه شاپو به سر داشت .کروات میزد، رنگها و شکلهای مختلف، یکی از یکی قشنگتر. در جیب کُتش، همیشه یا آبنبات بود یا پسته یا گردو گاهی هم کشمش و مویز. وقتی به آن صورت اصلاح شده نگاه میکردی ناخوداگاه لبخند میزدی، بسکه این مرد خنده رو بود.یک جنتلمن واقعی.

نزدیکش که میشدی، بــوی عطر میداد ؛ بوی عطر گل یاس.انگشتری داشت که میگفت پدرش به او بخشیده و بسیار برایش عزیز است. کفش هایش ورنی بود تا با یک دستمال نم دار،سریع تمیز شود. معتقد بود آدم باید خوش پوش باشد.عصا در دست میگرفت اما فقط برای کلاسش.
با این اوصاف،نمازش هرگز قضا نمیشد.حتی اوایل ازدواجش با "صدیقـــه" خانــم به مکّه مشرّف شده بود و این را از پا قدم حاج خانم میدانست.آدم باصفـــــائی بود و به فکــــر خانواده. دوتا پـــسر داشت و یـــک دختر . دختــــرش "مهین" همان بود که مــــن شب عروسیش متولدشدم.
"صدیقه " خانم هم یک حاجیه خانم چادری بود با روی سفید.موهای بلند مشکی اش که حالا سفید شده بود را میبافت و از دو طرف شانه اش رها میکرد. در خانه اکثراً دامن به پا داشت با پیراهن های جنس "تِرگال" خنک و گل دار که "حاجی" پارچه هایش را می آورد و "صدیقه" خانم خودش میدوخت. آشپزی اش حرف نداشت. همیشه صورتش بند انداخته و ابروهایش تمیز بود. میگفت "حاجی" دوست دارد. خودش تعریف میکرد با اینکه بچه دار بوده و دستش به آشپزی و خانه داری اما همیشه بوی عطر میداده،نکند "حاجی" توی ذوقش بخورد..
ادامه دارد...