
همیشه دوست داشتم باهوش به نظر برسم پس شروع کردم به خوندن و یاد گرفتن چیزای مختلف که، هروقت وهرجا صحبتی شد حرف برا گفتن داشته باشم.از آشپزی بگیر تا روانشناسی و فنی ماشین تا نتیجه ی لیگ برتر جزیره
از گل دامن و آخرین توئیت دونالد ترامپ و علت جنگ میانمار بگیر تا آخرین اثر مارگارت آتوود.
خلاصه هر جا کلمه ای بود چشم منم کار می کرد.
که پشت سرم بگن فلانی خیلی می دونه
تهش یه روز یکی گفت ؛ خیلی وراجی
یه زمانی دوست داشتم هرکس هرجا کتاب می بینه یاد من بیفته
بعدش یه روز یجا از یکی پرسیدم؛منو میبینی یاد چی میفتی یا چی می بینی یاد من میفتی؟؟؟
چشامو دوخته بودم به لباش که بگه کتاب و کتابخونه که منم خنده ی ریزی بکنم و بگم اوه واقعا چه خوب.شکسته نفسی هم نکنم انقدر تواضع بس بود دیگه
بهم گفت ؛ حرف های دور ودراز و بی سر وته که می شنوم یاد تو میفتم.
بغض گلومو گرفت،آب دهنمو قورت دادمو گفتم که اینطور.نمی دونستم.
گفت : آره آخه تا بحثی میشه خیلی حرف می زنی حوصله آدم سر میره.
کاش بهش می گفتم اینکه تو حوصله ی حرف های جدید و متفاوت نداری دلیل بر بی سر وته بودن حرفام نیست.
اما هیچی نگفتم فقط تو خودم مچاله شدم که چرا تمام مدت دنبال تایید دیگران بودم نه لذت بردن از هر لحظه ی عمرم.
#دلنوشته
#پرحرفی
#خودشناسی
#کتاب خوانی
#باهوش