
شاید برای کمک به کاهش گرمایش زمین، نتوان گیاه خوار شد
شاید نتوان خانه ای که اکنون اینقدر گران شده، را کوبید و خانه ای با مصرف انرژی صفر ساخت
شاید بسیاری نتوانند یا اصلا در دسترسشان نباشد که خودروهای هیبرید یا پاک بخرند
شاید نتوان در صنعت ساختمان، کارفرما را متقاعد کرد که از مصالح نوین و سازگار با محیط زیست و با انرژی کمتر استفاده کند
اما به نظر ما می توان با طراحی دقیقتر و اجرای مو به موی نقشهها کربن کمتری تولید کرد.
مسکن برای هر کسی احتمالا بزرگترین و گرانبهاترین چیزی است که در طول عمرش میخرد و یا تهیه میکند. مسکن چه در زمان ساخت، به علت استفاده از مصالحی مانند سیمان، میلگرد و فولاد چه در زمان بهرهبرداری به علت مصرف گاز برای تأمین گرمایش و الکتریسیته برای روشنایی و وسایل برقی، کربن بسیار زیادی تولید میکند. اینکه ساختمان طوری طراحی شود که تبادل حرارتی کمی داشته باشد تا در زمان بهرهبرداری نیاز به مصرف انرژی کمتری داشته باشد یا نورگیری طوری باشد که نیاز به تأمین روشنایی مصنوعی نداشته باشد، اثر چشمگیری بر کاهش اثر کربن آن خانه دارند. هر چند تأمین برخی از این موارد نیاز به فناوری پیشرفتهتر یا هزینه دارد اما به عنوان طراح سازه یک ساختمان، مسئله که دیده نمیشود این است که آیا در اسکلت ساختمان هم امکان کاهش اثر کربن وجود دارد؟
میزان انرژی مصرفی، آب و همچنین اثر کربن تولید سیمان و فولاد بسیار بالاست. به آلودگیهای زیست محیطی استخراج مواد معدنی (سنگ آهن و گچ و ...)، ذوب آهن، فولادسازی و تولید سیمان هم باید توجه نمود.
از طرفی، طراحی واقعا بهینه ساختمان بسیار هزینهبر و زمانگیر است که در عمل با حق الزحمه و زمان درنظرگرفته شده برای طراحی همخوانی ندارد اما باز هم راهی برای جلوگیری از این هدر رفت وجود دارد.
به طور مثال، در حال حاضر، اگر دو میلگرد به طول 5.7 متر نیاز باشد که در پی قرار گیرد، طول 6 متر را قرار میدهند، چون هر شاخه میلگرد دوازده متر است و نصف کردن آن به جای بریدن دو میلگرد به طول 5.7 متری و پرت به اندازه 0.6 متر، یک برش کمتر را در بر دارد و بعدا باید 0.6 متر را به صورت ضایعات بفروشند لذا این 6.0 متر میلگرد را در بتن دفن میکنند.
در صورتی که آن طول هیچ فایدهای برای افزایش باربری سازه ندارد و این در حالی است که با بازیافت آن، میتوان از مصرف انرژی بالا (حدود 75 درصد !!) برای استخراج و تولید فولاد از سنگ آهن جلوگیری کرد (منبع). جالب است که در حال حاضر ایران وارد کننده آهن قراضه نیز هست (منبع).
بهینه سازی قطع و خم آرماتورها، نه تنها به کاهش مصرف مصالح و هزینه ساخت و ساز کمک میکند بلکه اثر چشمگیری بر محیط زیستی بودن آن نیز دارد. میزان تخمینی پرت برابر با 5 درصد کاملا جا افتاده است و در عمل بیش از آن در کارگاهها تولید میشود.
استفاده از افزونههای نوین محاسباتی میتواند راهی مناسب برای نیل به این مقصود باشد. اجرای بهینه و استفاده مسئولانه مصالح نه تنها تأثیر مستقیمی بر پروژه میگذارد بلکه در سطحی وسیعتر به حفظ محیط زیست نیز یاری میرساند. به این دلیل، در اپتیبار (منبع https://optibar.ir) تلاش کردیم که راهی برای جلوگیری از این اتلاف ارائه کنیم. این مسئولیت ما در قبال تنها خانهی ما، زمین است.
جالب است که به ازای تولید هر تن فولاد 1.85 تن کربن دی اکسید تولید میشود(منبع) و این در صورتی است که تولید سالانه کشور 18 میلیون تن است (منبع) بنابراین میزان کربن تولیدی ناشی از فولاد در ایران دست کم 33 میلیون تن خواهد بود. اگر صرفا بر بهینهسازی میلگرد در سازههای بتنی تمرکز کنیم، چون سهم تولیدات میلگردی 40 درصد از کل تولید فولاد ایران را در بر دارد (منبع) لذا 13 میلیون تن کربن به علت تولید میلگرد در ایران تولید میشود.

ما در اپتیبار تخمین میزنیم که اگر صرفا براساس تقاضای نیروهای وارد بر سازه آرماتور قرار داده شود، میتوان دست کم %20 از آرماتور راکاهش داد و از پرتهای غیرضروری کاست لذا از انتشار 2.6 میلیون تن کربن بدون هیچ هزینه اضافی، همراه با کاهش هزینههای اجرا کاست. نیازی به فناوری جدید مانند فورجینگ یا میلگردهای هوشمند یا دستگاههای کنترل فعال و غیرفعال عجیب و غریب نیست. صرفا با مسئولانه عمل کردن در برابر طرح میتوان به این مهم دست یافت.
شاید این میزان با توجه به تولید کل کربن ایران ناچیز باشد اما برابر با نیمی از کربن تولیدی در اثر زغال سنگ در ایران است که سبب آلودگیهای زیادی شده است (منبع)
مهندسین طراح سازه ساختمان هم میتوانند با اندکی دقت بیشتر با کاهش هزینه ساختمان، سهمی در کاهش آلودگیهای زیست محیطی و اثر کربن داشته باشند.
اگر مطلب ما برای شما جذاب بود با لایک کردن میتوانید به انتشار بیشتر آن کمک کنید.
در صورتی که علاقه بیشتر از خدمات ما با خبر بشید میتوانید به سایت ما مراجعه کنید