همیشه، زندگی و مسائل آن را جدی گرفته ام. از شوخی های بیجا خوشم نمی آید، بخصوص زمانی که پای مسئولیت و کار وسط باشد. از افرادی که با لودگی، تاخیرها یا بی مسئولیتی شان را را توجیه می کنند، بیزارم و متاسفانه چه بسیارند این افراد. البته شاید تقصیری ندارند، چون ما مسئولیت پذیری، وفای به عهد و قبل از آن شفاف سازی و درک درست از مسئولیت را یاد نگرفته ایم. فرهنگ های خانوادگی متنوع، هریک تعریف خودش را از آن ارائه می دهد و سیستم آموزشی هم آنطور که باید به آن بها نمی دهد. بنابراین این عدم درک نادرست، دعواهای خانوادگی، کاری و . . . را بوجود می آورد. مشکلات دیگر اقتصادی، اجتماعی و سیاسی هم بماند.
خلاصه، من شاید بیش از حد جدی می گیرم، البته در جامعه خودمان. همین جا. ایران، تهران. شاید آنچه می گویم و می خواهم، در جای دیگر خیلی عادی باشد. مثل خیلی مسائلی که در اینجا و اکنون، برای ما معضل است و در جای دیگر مسائلی حل شده و پیش پا افتاده، مثل داشتن خانه و ماشین و تحصیلات با کیفیت و ازدواج و بچه دارشدن.
یکی از موضوعات بسیار مهم برایم، بچه دار شدن است. اگر مرا بشناسید، اصلا آدم عشق بچه ای نبودم و نیستم. اما معتقدم مسئولیت در قبال انسانی که آگاهانه یا ناآگاهانه به این دنیا می آوریم بسیار مهم است. کاری ندارم به داستان هایی که هرکس خود انتخاب می کند به این دنیا بیاد و پدر و مادر فقط وسیله اند. به هرحال از آنجا که کودک انسان نسبت به سایر مخلوقات، شاید ضعیفترین گونه است، مسئولیت رشد، پرورش و تعلیم آن حداقل تا زمان به استقلال رسیدنش برعهده پدرو مادر است. البته زمان مستقل شدن هم اختلافی است بین فرهنگ ها و جغرافیاهای مختلف. این روزها که به دلایل کاملا منطقی بسیاری تک فرزندی را انتخاب می کنند، اصلا بچه دار نمی شوند یا حتی دیگر ازدواج نمی کنند، اهمیت و مسئولیت فرزندپروری بیشتر است.
اما امثال من که انتخاب کردیم در این زمان و این مکان بچه دار شویم، آن هم نه یکی بلکه دوتا، با همه کمبودها، با همه مشکلات و با همه سختی هایش مسئولیم. چه با سواد، چه بی سواد برای فراهم کردن شرایط مناسب برای رشد و بالندگی شان مسئولیم. به نظر من، آنان که سواد بیشتر، امکانات بیشتر و مشکلات کمتری دارند، نه تنها در قبال فرزندان خودشان بلکه کودکان این شهر، این کشور و حتی جهان مسئولند.
اززمانی که سعادت مادر شدن نصیبم شد، جدی گرفتم. خواندم، گشتم، دیدم، پرسیدم، کلاس رفتم، مشاوره گرفتم که در در توانم بتوانم بهترین ها را برای پسرانم فراهم کنم. مثل خیلی از مادران و پدران دیگر، کمبودهای بسیاری دیدم. زمانی که دنبال مهد کودک می گشتم، زمانی که دنبال مدرسه می گشتم، زمانی که کار می کردم و آینده حرفه ایشان را تصور می کردم. زمانی که قیمت ها را می بینم. زمانی که کوچکتر از خودم را می بینم، مجردها و متاهل ها که امروزه چه مشکلاتی پیدا کرده اند، به فکر فرو می روم. از همه بیشتر وقتی، از سال گذشته مدارس به دلیل همه گیری کرونا تعطیل شد و قبل از آن هم یک خط درمیان به دلیل آلودگی هوا و بارش برف و . . . تعطیل بود. وقتی تمام بار آموزش های دو کودک کلاس پنجم و کلاس اولی به دوشم افتاد. یاد حرف یک بنده خدایی در یک فیلم سینمایی افتادم «به کجا می رویم ما!»
فکر می کنم باید جدی بگیرم، به هزار و یک دلیل مثل سرعت تغییرات جهانی، نیازهای جدیدی که به خاطر این تغییرات بوجود آمده اند و آموزش و پرورش و دولت و . . .که انگار نه انگار این بچه ها قراره آینده کشور را بسازند. برای اینکه آگاهانه مادر شدم. مردمم و کشورم را دوست دارم. چون به آنهایی که جانشان را برای این خاک دادند، به آنهایی که به خاطرشان امروز من، من هستم، مدیونم. پس «من، جدی می گیرم.»
