یکبار در مدرسه بودم، سرکلاس که آژیر قرمز کشیدند. به سرعت همه مان را در راهروی بزرگ مدرسه جمع کردند. من به دنبال پاک کن و مدادم بودم. دارایی بچه های دبستانی آن زمان بیشتر از این ها نبود، پاک کن هایمان مخصوصا، خیلی مهم بودند. آن ها که یک طرفشان آبی بود و مثلا خودکار را پاک می کرد. علاوه بر آن، من خیلی پاک کن گم می کردم. وقتی با صدای آژیر ما را از کلاس بیرون می بردند، خیلی حواسم بود که حتما پاک کنم را بردارم. ناظم ها و معلم ها در راهرو، برای اینکه صدای ضدهوایی ها و . . . را نشنویم و نترسیم می گفتند که با صدای بلند شعار بدهیم و سرود بخوانیم. یادم می آید، چهارتا خاله ام همگی با هم آمده بودند، دنبالم.
کلاس دوم یا سوم دبستان بودم که به دلیل بمباران های زیاد و خطر، مدارس تعطیل شدند و مدتی از تلویزیون، آموزش ها ادامه پیدا کرد. جالب است که در این عمر کوتاه، یک آدم، دوبارچنین تجربه مشابهی داشته باشد. این روزها که برنامه های شبکه آموزش برای دبستانی ها پخش می شود، خاطراتم از آن دوران کودکی زنده شد.
الان که به آن فکر می کنم، می بینم که آن مدت تعطیلی هیچ تاثیری در روند آموزشی ام نداشت. کوچکترین چیزی از آموزش ها یادم نمی آید. تنها چیزی که باقی مانده، خاطرات کنار خانواده، خوابیدن در زیرزمین خانه مادربزرگ، چسب های شیشه های پنجره و سفر طولانی شمال به همراه دوستان خانوادگی برای فرار از بمباران ها و خطرات زندگی در پایتخت. اتفاقا، آن موقع کلی خوش گذشت. تنها رنجی که من از جنگ به یاد دارم، آن یک ماه موظفی پدرم به جبهه بود. پدرم، پزشک است و آن سالها، یکماه درسال به جبهه می رفت و من عکسش را زیر بالشم می گذاشتم و شبها در جایش، کنار مامانم می خوابیدم. بعدها که بزرگ شدم، گاهی جسته گریخته از خاطرات آن زمان تعریف می کرد و من تازه می فهمیدم که چه خطراتی از بیخ گوشمان گذشته بود. چه استرس ها و فشارهایی، مادرم و دیگر اعضای خانواده کشیده بودند. چه بسیار پدرهایی که به جبهه رفتند و برنگشتند.
شاید آن زمان، آموزش دوره دبستان کم اهمیت ترینِ موضوعات بود. کامپیوتر، اینترنت، موبایل و شبکه های مجازی وجود نداشت تا معلم ها و کادر آموزشی هرروز در تماس باشند. مدرسه تعطیل بود و هیچ رابطه ای وجود نداشت. پدر و مادرهایمان هم سختگیری نمی کردند. یادم نمی آید، درسی را در آن زمان از پدر یا مادرم یاد گرفته باشم. شاید به دلیل دغدغه ها و فشارهای جنگ بود. وقتی جان انسان ها، بقای اجتماع و خاک وطن در میان باشد، کمتر کسی به فکر آموزش ریاضی و فارسی و علوم می افتد.
