داشتم زبان عکسو میخوندم
ی کتابه از رابرت اکرت ک فک کنم خیلی وقت پیش از عمم گرفتم
کلیت کتاب راجب هنر فهم عکسه
یجوری مثل همون ک تو مدرسه یادمون میدن
سعی کنیم توی شعر دقیق شیم تا به ذهن شاعر نزدیک شیم
بگذریم
فلش بک زد سرم یهو ب پارسال همین موقع ها
عکس هایی از کسی که تشنه توجهش بودم ( هستم ؟ ) گرفته بودم
چیزی دیدم ک اگر الان برام تکرار شه
نود و نه درصد دیگه ادامه نمیدم
حداقل نه به این شکل
اون روز میخاستم بهش ثابت کنم برام ارزشمنده
میدونین اولین قرار بود و خب داشتم از همه چیم میزدم
تا به چشمش بیام
و توی صورتش
غرور بود
اهمیت ندادن بود
بی ارزش کردن بود
و این یک اشتباه بود از طرف من
ک گذاشتم یک ادم
با نادیده گرفتنم
کاری کنه که خودم ماهیتم و گذشتم رو نادیده بگیرم
میدونین قبلش هم این کارو زیاد میکردم
ولی انگار اون یک دره سقوط بود
بار ها گریه کردم
تنها
پیش پدر و مادرم
و داد زدم
از خودم متنفرم
از گذشتم متنفرم
از ایندم متنفرم
و میتونین تصور کنین ک چقدر این حرفا نابود کنندس
و اون ادم ؟
اونقدر بزرگش کردم ک از روم رد شد
یاد گرفت
تهی کردنم رو
لهم میکرد
لهم میکرد
و لهم میکرد
و بعدش با یک چشمک خوشحالم میکرد
و میدیدم
ک چیجوری حسادت میکرد ب چیزایی داشتم
و اینکه چیجوری سعی کرد به دستشون بیاره و بعد بی ارزششون کنه
دلم نمیخاد دیگه باهاش حرف بزنم
باهاش پشت یک میز بشینم
باهاش درمیون بزارم
بهش نشون بدم
با بی لیاقتش
ارزش هام رو نابود کرد
یک سال بهش میگفتم ادم ها چیزی رو ک درک نکنن به لجن میکشن
و موند و درک کرد و به لجن کشید
فرصت این رو بهش دادم
ک خیال کنه کسیه
هوف
بگذریم
فک کنم هممون بعضی وقت ها توجه لازم داریم مگه نه ؟
ولی خب
جلب کردن توجه هدف خوبی برای تلاش کردن نیست
