پ ن:ببخشید اگر غلطی بود توی متن
باورم نمیشه 6 ساله ننوشتم
نوشتن یه کار مهم بوده همیشه تو زندگی من
نه نوشتن های تکراری توی استوری و توییت های روزمره
سالهاست مینویسم از نشدن ها
و بازهم مینویسم
خدایی شما عجیب نیست که انهمه قهرمان دورتونه؟ اینستاگرام توییتر و جالب تر دنیای واقعی
کی راننده تاکسی و موتوری رو ندیده که قبلا کارخونه داشته؟و الان برخلاف میل توی اسنپه؟
بابا چرا با چیزی که هستیم حال نمیکنیم؟ مثلا از تجربه های منفی و بد بگیم و از تجربه های شکستی که الان مارو ساخته؟
تمام این 6 سال سالی یه لحظه حال خوبم بوده باشه کافیه برام که بوده ،زیادم نه نهایت 2 تااااا
اما میگم مگه چیزی که هستیم جز نتیجه شکست ها و تجربه های ماست؟
اینهمه تبختر توی نسل پدرامون مال اوناست؟
اگر ماهم مثل اونا توی تخیل هامون زندگی کنیم که فرقی نداریم باهاشون
دقت کردین به سمینار های موفقیت؟دیدین ماهی دوتا سمینار موفقیت برگذار میشه همشم توی سالن اجلاس سران و سالن میلاد و کتابخونه ملی؟
چند ماهه پیش نمیدونم از کجا فهمیده بودن من آدم موفقی ام و زنگ زدن برای شرکت در همایش
پرسیدم مراسم کلا چندساعته و سخنران ها کیان؟ و برگزیده مراسم موفقیت برچه اساس مشخص میشن و شما به کیا زنگ مزنید و چطوری پیداشون میکنید؟
جواب با کمی مکث بود و مشخص بود اپراتوری داره باهام حرف میزنه و مثلا کانکتای خانم فلانی رو کپی کرده و داره با یه خط کد یک دونه دونه زنگ میزنه
گفت :همین که دارم باهاتون صحبت میکنم یعنی فرد موفقی هستین"یک لوندی چندشی هم توی این جمله بود"
در ادامه فرمودند سخران نداریم و مجری بعد قرآن و سرود ملی لیست افرد موفق رو دونه دونه میخونه میان و لوح و گواهی موفقیت از ما میگیرن و بعد در آخر خانم فلانی به عنوان دبیر همایش از دعوت شده ها تشکر میکنه
فقط برای حضور در مراسم و هزینه پذیرایی و اجاره سالن باید مبلق 65 تومن زحمت بکشین به این شماره کارت واریز کنید
و ما بعد واریز گواهی نامه براتون صادر میکنیم با امضای دبیر مراسم
حالا دبیر مراسم پلنگ اینستاگرامی هست که دنبال کننده هایی حاوی مقادیر تستسترون خارج نشده از بدن دارن که پف های نامتناوبی در بازو و سرشانه ها ایجاد کرده و مقدار زیادی هم فالور فیک
من هم با حتما میام مو شماره کارت گرفتن تلفنو قطع کردم
اما حقیقتا این آدم های فرصت طلب برگزار کننده دارن به چیزی جز نیاز های ما پاسخ میدن؟
داشتن گواهی موفق بودن از خانم فلانی چه لذتی داره خدایی ؟
و اینکه یه آدم معمولی بودن بدون گفتن داستان ورشکستگی به مسافر خسته توی ماشین بدون کولر چی به ما اضافه یا کم میکنه؟
مثلا اینکه تعمیر کار دوچرخه باشی و گوشی نوکیا دوصفر که صفرشم نمیگیره داشته باشی و آیفون 16 پرو مکس لایت 512 داشته باشی و مشاور املاک باشی 206 سفید تو دوبله بذاری نشونه موفق بودنه؟
واقعا اینهمه ادا رو که میبینید خسته نمشید؟
این سبگ زندگی ها براتون عجیب و خسته کننده نیست ؟ چی میشه آدم نونوا باشه و جنگ و صلح و تمام کتابای کوئیلو و هزار تا نویسنده دیگه رو خونده باشه؟
برای شما فهم آدم ها مهم تره یا میزان کامپوزیت دندون ها که مثل سرامیک دستشوی سفیده و یا ژل گونه ای که وقتی میبوسی میره تو و حالت لب بوس کننده رو میگیره یا وقتی میشینه طرف باسنش تخت میشه ؟
با اون سرامیکیه که گواهی موفقیت از خانم پلنگ گرفته چند دقیقه میشه حرف زد که اطلاعاتش بیش تر از پست های اینستاگرامی 1024 کاراکتری باشه و هی اسکرین استوری فلانی رو بهت نشون نده و از موفقیتش در مخ زنی اون دختر بنزسوار سر ستاری رو نگه؟
برعکس صحبت با نونواهه همش یاد گرفتنه و شنیدن خلاصه هزاران ساعت کتاب فاخره که نتیجه زندگی نویسنده های بزرگ هر قرنه
با همه اینها میخوام برای جامعه بی انگیزه موفقیت های پوشالی محور بگم
تمام این جامعه محکوم به دنبال کردن زندگی آدمای موفقیت های گواهی نامه ای هست
نتیجه نمیگیرم و منم خودم جزعی ازین جامعه میدونم
اما تلاش میکنم توی این جامعه یه کارگر ساده باشم
پ ن:ببخشید اگر غلطی بود توی متن
