گمان میکردم مرد ام را پیدا کردهام، کسی که میتوانم به شانههایش تکیه کنم، کسی که به من دروغ نمیگوید، مرا نمیآزارد.
مانند چندین آدم دیگری که در زمانهای پیشین در زندگیام بودند (یا میپنداشتم که هستند) تو را نیز به مصابیح فرشتهای فرض میکردم که برای من نازل شدهای.
اما تو فرق داشتی، تو عیبهایت را از من پنهان نمیکردی، افکارت را با من در اشتراک میگذاشتی و برای شکستن قلبم لحظهای درنگ نکردی و دغلی به کار نبردی.
تو آخرین ذوق کودکانهی من نسبت به موجودی به نام انسان بودی، اخرین عشق خالص و پاکی که داشتم.
بله درست است... دوباره میتوانم عاشق شوم و دوست بدارم اما هیچ خالصیتی در آن وجود ندارد.پرندهی کوچک با بالهای شکسته و زخمی به لانهات پناه آورد اما نمیدانست که خود را بخودی خود به شکارگاه آویخته است.
زمانی که فکر میکردی کسی با من باشد تا شب ها به او بگویم "دوستت دارم" و نیازهای خود را این چنین با او برطرف کنم، او خیال آیندهای را داشت که ثانیه ثانیهای را با بافته بود.
اما مرد فهمید دخترک اولویت او نیست، مرد ثانیهای درنگ نکرد او را از زندگی خود راند و راه خود را پیش گرفت؛ بدون لحظهای که به عقب نگاه کند و اظهار پشیمانی کند.
دخترک ماند، با تمام بعضهایی که در قلب او جا میشوند. ماند به امید آنکه مرد برگردد، به امید آن "عاشقتم" هر شب، به امید آن دیدار برنامه ریزی شده میانشان، به امید آن "دورت بگردم"ها و به امید آن روزی که مرد گفت: "وقتی رفتیم زیر یک سقف..."
و با ناامیدیِ آن یک جملهای که مرد گفت:
"جدی باشم؟ رابطهی مجازی چه جدیتی میتونه داشته باشه؟"