
همهچیز از یه سؤال شروع شد:
«آیا من دارم وقتم رو تلف میکنم؟»
من کلاس یازدهمم.
یعنی وارد دورهای شدم که کمکم همهچیز رنگ و بوی کنکور میگیره؛ درس، امتحان، تست، رتبه و دانشگاه.
از یه طرف، طبیعیه که بخش بزرگی از وقتم رو برای درس خوندن بذارم.
اما از طرف دیگه، یه چیز دیگه هم هست که واقعاً دوستش دارم:
برنامهنویسی.
پایتون، منطق، حل مسئله و کلا دنیای کامپیوتر.
وقتی مشغول کدنویسی میشم، بعضی وقت ها اصلاً متوجه گذشت زمان نمیشم.
و همینجا بود که یه سؤال جدی برام پیش اومد:
نکنه دارم وقتم رو برای چیزی میذارم که الان نباید بذارم؟
گاهی با خودم فکر میکنم شاید منطقیتر باشه که فعلاً برنامهنویسی رو کنار بذارم و تمام تمرکزم رو روی درس و کنکور بذارم.
بالاخره من الان دانشآموزم و اولویت اصلیم هم مشخصه.
اما از طرف دیگه، نمیخوام چند سال دیگه به عقب نگاه کنم و ببینم فقط به خاطر کنکور، چیزی که واقعاً دوستش داشتم رو کامل کنار گذاشتم.
پس تصمیم گرفتم بین این دوتا یکی رو انتخاب نکنم.
ولی این هم به معنی این نیست که هر دو رو به یک اندازه دنبال کنم.
درس، مخصوصا توی این دوره، اولویت اصلی منه.
برنامهنویسی قراره کنار اون ادامه پیدا کنه؛ نه اینکه جای اون رو بگیره.
تصمیم گرفتم از چیزی استفاده کنم که اسمش رو برای خودم گذاشتم:
یعنی چی؟
یعنی قرار نیست هر روز چند ساعت پایتون کار کنم.
ممکنه یه روز نیم ساعت وقت داشته باشم، یه روز بیشتر، و حتی ممکنه یه روز اونقدر خسته باشم که اصلاً انرژی کدنویسی نداشته باشم.
چیزی که برام مهمه اینه که مسیر رو کامل رها نکنم.
چون به نظرم بین «هر روز زیاد کار کردن» و «کلاً ول کردن» یه دنیای بزرگ وجود داره.
من میخوام توی همون دنیا حرکت کنم.
و اینجاست که ایدهی ۱٪ رشد روزانه برای من معنی پیدا میکنه.
قرار نیست هر روز یه جهش بزرگ داشته باشم.
فقط میخوام تا جایی که میتونم، یه قدم کوچیک بردارم.
گاهی بعد از چند ساعت درس خوندن، واقعاً خستهام.
اون موقع ممکنه حتی باز کردن لپتاپ هم برام سخت باشه.
از اون طرف، بعضی وقتها هم دقیقاً برعکس میشه!
مثلاً دارم یه مسئلهی پایتون حل میکنم و انقدر درگیرش میشم که یهو به خودم میام و میبینم:
«عه! من که قرار بود شیمی بخونم!» 😂
و اینجاست که میفهمم فقط یاد گرفتن برنامهنویسی مهم نیست.
باید یاد بگیرم چطور زمانم رو مدیریت کنم.
شاید چند ماه دیگه بفهمم که باید زمان بیشتری برای درس بذارم.
شاید هم متوجه بشم همین تعادل فعلی برام مناسبه.
من هنوز اول این مسیرم و نمیخوام وانمود کنم که جواب همهچیز رو میدونم.
اتفاقاً یکی از دلایلی که Omid.Log رو شروع کردم همینه.
میخوام این چیزها رو واقعاً تجربه کنم و ثبتشون کنم.
نه فقط موفقیتها رو،
بلکه هم موفقیت ها و هم شکست ها.
روزهایی که خوب درس میخونم، روزهایی که نمیتونم؛
روزهایی که یه چیز جدید در Python یاد میگیرم و روزهایی که اصلاً حوصلهی کدنویسی ندارم،
همهشون بخشی از مسیرن.
شاید جالب باشه که وقتی تصمیم گرفتم برنامهنویسی رو در کنار درس ادامه بدم، فکر میکردم فقط قراره Python یاد بگیرم.
ولی کمکم فهمیدم چیزهای دیگهای هم دارم یاد میگیرم:
نظم، مدیریت زمان، استقامت،
و شاید از همه مهمتر:
اینکه چطور وقتی چند هدف مختلف داری، بدون اینکه یکی رو نابود کنی، بینشون تعادل ایجاد کنی.
من هنوز جواب نهایی این سؤال رو پیدا نکردم که «چطور باید بین کنکور و برنامهنویسی تعادل برقرار کرد؟»
ولی فکر میکنم لازم نیست از روز اول جواب همهچیز رو بدونم.
فعلاً میخوام امتحان کنم، اشتباه کنم، اصلاح کنم و جلو برم.
و همهی اینها رو اینجا، در Omid.Log ثبت کنم.
تا حالا شده بین دو چیزی که واقعاً دوستشون دارید، ولی یکی از اونها اولویت بیشتری داشته باشه، گیر کنید؟
چطور بینشون تعادل ایجاد کردید؟
خوشحال میشم تجربه و نظرتون رو توی کامنتها بخونم. :)
#Omid_Log #برنامهنویسی #پایتون #Python #کنکور #دانشآموز #کدنویسی #یادگیری #توسعه_فردی #مدیریت_زمان #قسمت_اول