پشت یک گره کور ترافیکی ایستاده‌ایم؛ نه جلو را می‌بینیم، نه می‌دانیم چند متر جلوتر چه خبر است، اما کف دستمان بی‌وقفه روی بوق فشرده شده است. این صدای گوش‌خراش، اعتراض نیست؛ پژواک یک رخوت و درماندگی عمیق فرهنگی است.
بوق زدن ممتد در ترافیک قفل‌شده، اعتراف ناخودآگاه به ناتوانی و سلب مسئولیت از خویش است. رفتاری برخاسته از تنبلی ذهنی، لوس‌بارآمدگی و زیاده‌خواهیِ شهروندی که می‌خواهد تاوان تمام کم‌کاری‌های گذشته‌اش را با آلودگی صوتی پس بدهد؛ تاوان سکوت در برابر ناکارآمدی مدیریت شهری، تن دادن به انفعال مدنی، توجیهِ بی‌عملی با پیش‌فرض فساد، و شانه خالی کردن از ساختن شهری که در آن زندگی می‌کند.
درست مانند گله‌ای که در کوره‌راهی تنگ به بن‌بست رسیده و به‌جای درک موقعیت، فقط بی‌هدف صدا سر می‌دهد تا شاید چوپانی بیاید و راه را باز کند؛ راننده‌ای هم که پشت فرمان به‌جای «فکر کردن» و «مسئولیت‌پذیری» فقط «بوق می‌زند»، کنشگری خود را به اندازه یک رفتار گله‌ای تقلیل داده است.
چهارراه‌های این شهر با بوق باز نمی‌شوند؛ تا زمانی که یاد نگیریم علت گره‌ها اغلب خودِ مائیم، این سمفونی مضحک فقط فریاد استیصال کسانی است که منتظرند معجزه‌ای از بیرون، زبالهٔ بی‌نظمی‌شان را جمع کند.
