تابستان است. پیادهروها پر از عابرانی است که انگار هیچکدام با زمین زیر پایشان نسبتی ندارند. زباله از دستشان رها میشود؛ بیآنکه نگاهی به پایین بیندازند، بیآنکه اهمیتی بدهند که این پوستِ پفک یا بطری آب معدنی، قرار است کجا آرام بگیرد. فرقی هم نمیکند؛ نه سنوسال میشناسد و نه وضعیت ظاهری. همه در یک «بیتفاوتی جمعی» شریک هستند.

پاییز از راه میرسد. آسمان طاقت نمیآورد و شروع به باریدن میکند. همان زبالههایی که در تابستان با بیخیالی رها کرده بودند، حالا تبدیل به سد راه زندگی خودشان می شود. جویهای آب، مسدود؛ خیابانها، دریاچه؛ و همان عابران تابستان، همان راننده های بی خیال، حالا درمانده و خیس، در گِل و لای و آشغالهایی که خودشان کاشته بودند، گیر می افتند. ترافیک پدید می آید و از عالم و آدم شاکی و طلبکار می شوند و به دنبال مقصر می گردند.

ما قربانیِ عملکرد خودمان هستیم. انتظارِ «شهری تمیز» داشتن، وقتی خودمان بزرگترین عاملِ انسداد رگهای حیاتی شهریم، یک پارادوکس مضحک است. مگر دولت و حکومت از پس این همه جمعیت انسان های بی خیال و مسئولیت گریز بر می آید؟ مگر میتواند در این همه کوی برزن مامور و دوربین و رفتگر بگمارد که این حجم از انبوه زباله را هر روز لایروبی کند؟ قبل از اینکه به نبود مدیریت شهری یا لایروبی نشدن جویها اعتراض کنیم، باید از خودمان بپرسیم: «آن بطری که در تابستان رها کردم، آیا باعث در ترافیک کردن امروز خودم در پاییز نشده است؟ آیا باعث آب گرفتگی خانه ام در سیلی که رخ داده نشده است؟»
