این نوشته رو برای اینکه تو این روزا اکثر شبکه های رایج اجتماعی رو فیلتر کردن و حس خفقان شدیدی بهم دست داده نوشتم که یه جورایی خودم رو خالی کنم، حرفه ای نبودن، سطحی بودن و احتمالاً اشتباه بودنش رو به بزرگی خودتون ببخشید.
معمولاً هسته اصلی یک حکومت بد رو افرادی تشکیل میدن که ترس از دست دادن جایگاه خودشون رو دارن. برای همین ممکنه دست پیش رو بگیرن و بخوان تمام افراد رو در شخصی ترین امورات زندگیشون کنترل کنن، از نحوه فکر کردن بگیر تا نحوه درآمد، فرهنگ، دین، عادات، سبک زندگی و ...
هر اعتراض و فکر متفاوتی رو میخوان تو نطفه خفه و کنترل کنن. اما نمیدونن که با این کار دارن هر روز به مخالفین بالفعل خودشون اضافه می کنن. هر روز دشمنان اصلی خودشون رو که پس از مدتی به خود ملّت تبدیل میشه رو بیشتر و مصمم تر می کنن. شاید با خودشون فکر می کنن "میتونم مردم رو به زور اسلحه، ارعاب، فریب دادن و تطمیع عقب برونم و برای خودم تا آخر عمر زمان بخرم". اما نمیدونن که هر کدوم از این روش ها در نهایت یک خنثی ساز داره:
اسلحه و خشونت: اگر حتی یک نفر رو توی یه خانواده به ناحق بکشی (حداقل) یک خانواده رو تشنه انتقام خودت کردی
ترسوندن: کسی که نیازهای واقعیش مثل خورد و خوراک و آزادی و حق انتخاب و عدالت برآورده نشده رو نمیشه همیشه با ترس عقب روند، مخصوصاً وقتی این افراد زیاد بشن و همدیگه رو پیدا کنن
فریب دادن: یکبار فریب دادی، دو بار فریب دادی ... تکنیک های فریب دادن بی نهایت نیستن، مردم یادشون می گیرن و براش آماده میشن
تطمیع: یک حکومت فاسد مگه چه قدر میتونه درآمد داشته باشه؟ اقتصاد دنیا با یه حکومت فاسد خیلی خوب کنار نمیاد، اصولاً اقتصاد با فساد جور در نمیاد، اقتصاد با کار و تولید رشد می کنه، نه با یک حکومتی که در داخل اقتصادش انحصاریه و یک سیستم طبقاتی و غیررقابتی داخلش مسئول تولیده. دیر یا زود منابع مالیت هم تموم میشه