هر روز یک سناریوی تکراری، تلخ و البته آشنا در خیابان ظفر (دستگردی):
خودروهای میلیاردی یکی پس از دیگری، با خیالی آسوده و فلاشرزنان، لاین خیابان را می‌بندند و دقیقاً روبه‌روی معروف‌ترین و شلوغ‌ترین فروشگاه پروتئینی راسته، دوبل پارک می‌کنند. انگار صرفِ توقف دوبل با این ماشین‌ها و خرید از این برند خاص، بخشی از نمایش فخرفروشی و «باکلاس بودن» است؛ نمایشی که تاوانش را نه خودشان، بلکه اعصاب و گوش عابران پیاده و رانندگان پشت سر پس می‌دهند.
نتیجه این خودویژه‌پنداری کاملاً مشخص است: قفل شدن خیابان، ترافیک کلافه‌کننده و رگبار ممتد بوق‌هایی که آرامش پیاده‌رو را به جهنم تبدیل می‌کند.
اما اوج این ماجرا و شاهکار داستان، دیروز رخ داد؛ صحنه‌ای که نشان داد ماجرا از یک «بی‌فرهنگی ساده» گذشته و رسماً به «قانون جنگل» تبدیل شده است. یکی از همین خودروهای دوبل، مسیر را چنان تنگ کرده بود که تصادفی اتفاق افتاد. در کمال ناباوری، پارک‌بان همین فروشگاه محترم به‌جای عذرخواهی یا باز کردن گره، به راننده معترض فریاد زد:
«اینا دوبل پارک می‌کنن جریمه‌شو به دولت میدن، شما حق نداری اعتراض کنی!»
منطق را می‌بینید؟
یعنی هرکس پول دارد، حق دارد خیابان را بخرد، مسیر را سد کند، اعصاب یک محله را با تصادف و بوق به هم بریزد، و حق‌السکوتش را هم پیش‌فرضِ جریمه‌ای بداند که اتفاقاً به احتمال زیاد هیچ‌وقت ثبت هم نمی‌شود! چون نه پلیسی در کار است و نه جریمه‌ای؛ تنها چیزی که وجود دارد، بوق‌های عصبی، آلودگی صوتی ممتد و عابران پیاده‌ای هستند که زیر فشار این گردن‌کلفتی روزمره له می‌شوند.
آقایان و خانم‌های محترم!
کلاس واقعی در نایلون فیله مرغِ یک برند معروف و سوار شدن بر خودروی چندمیلیاردی نیست؛ کلاس یعنی درک این نکته که خیابان ارث پدری شما نیست و پول توی جیبتان، مجوزی برای غصب آرامش روانی مردم نمی‌شود. شما چون میدونی دولتی در اون ناحیه وجود نداره و جریمه ای در کار نیست به این کارت داری ادامه میدی.
