من واقعاً با این فرهنگ ها و عادات در رانندگی بعضی از مردم ایران مشکل دارم و از نظر من با هیچ دلیلی نمیشه قابل قبولش کرد:
- اینکه راننده ها وقتی نزدیک به تقاطع ها میشن از پیش بوق میزنن که مبادا خدای نکرده مجبور بشن (طبق قانون و رعایت حقوق دیگران) سرعتشون رو کم کنن
- اینکه وقتی یه راننده در یک چهارراه برای رد شدن یک عابر پیاده می ایسته و ماشین پشت سریش بلافاصله براش بوق میزنه که چرا معطّلی؟
- وقتی یه راننده به یک خودرویی که پارک کرده و از پارک میخواد بیاد بیرون بوق هشدار آمیز میزنه. از نظر من شما موظفی که برای او بیایستی
و پیشاپیش میدونم جواب این دست افراد چیه:
اول اونا (مردم، حکومت) باید به من یه چیزی بدن، یا این موارد رو رعایت کنن، تا من این موارد رو رعایت کنم.
غافل از اینکه با این دست فرمون تا ابد تو این حلقه ی بیمار گیر می کنی. اگر خودت شروع کننده نباشی هیچ وقت، هیچ چیز، مطلقاً هیچ چیز، درست نمیشه و توسعه پیدا نمی کنه.
رفتار یه حکومت به شدّت، و خیلی بیش از اونی که تصوّرش رو هم بتونید بکنید، تحت تاثیر مردم همون جامعه است.
اما راحت تر اینه که فکر کنید همیشه ماجرا برعکسه.