نمیدونم به این پدیده دقت کردین یا نه:
خودروهایی در ترافیکی بلندبالا به مدت طولانی ای گیر کرده اند. به محض رد شدن از گلوگاه ترافیکی آنچنان با سرعت میرانند که که درست با فاصله کمی این بار خودشان دچار سانحه میشوند و مسبب ترافیک و ایجاد زحمت مجدد برای دیگران
برعکس کسانی هستند که در همان ترافیک سعی می کنند تمرکز فکری شان را بر روی این صف طولانی نگذارند و از این وقت به نحو موثر و مفید در داخل خودرو استفاده کنند
این ها را گفتم که بگویم بعضی ها به محیط کار، زمان کاری و اصلاً کل زمان زندگی هم با همین شیوه نگاه می کنند. جوری زندگی می کنند که گویی نقطه پایان و رهایی ای در زندگی وجود دارد که بعد از رد کردن آن زندگی تماماً رضایت و خوشی و راندن بدون مانع است
این نوع نگاه از نظر من توهم و تصویرسازی ذهنی ای بیش نیست و به زندگی دیگران نیز آسیب میرساند