من نه در سایر مواقع (غیر از روزهای محرّم و صفر) سال با صدای بلند موسیقی گوش می کنم و نه پارتی ها و مهمونی های پر سر و صدا میرم و برگذار می کنم، و نه در این روزها و سایر تعطیلی های مذهبی سعی می کنم که سفر برم.
پس مستحق شنیدن زورکی صدای نوحه های کسانی که در موقع اعتراض پاسخ میدهند "چه طور اون موقع که پارتی راه میندازی و سر و صدای بلند جشن راه میندازی پخش صدای بلند اشکالی نداره!؟" هم نیستم. کسانی که حالا با صدای نوحه و موسیقی های بلند هیجان آور (و بعضاً رقص آور و شاد) "حسین، حسین" می کنند.
(پول شویان و جو گیران و سواستفاده کنندگان از این مراسمات که بمانند به کنار)
برعکس من فکر می کنم اتفاقاً این امثال خود افرادند که آن چنان جشن ها و پارتی های غیرمسئولانه می گیرند، در سایر مواقع سال با صدای بلند در خودروی خود موسیقی پخش می کنند، یا آنچنان رانندگی می کنند که انگار هیچ کسی جز خودشان و کسی که همراه شان در اتومبیل نشسته در دنیا مهم نیست و محرّم که میشه فکر می کنن باید از بقیه انتقام بگیرید.
در واقع شاید اینان همه را مثل خود فرض می کنند و فکر می کنند چون در سایر روزها (روزهای خارج از دوران محرّم و صفر) زیاده روی کرده اند هم باید خودشان را تنبیه کنند و هم دیگران را، چون دیگران هم، صد در صد، (از دید آنان) همان زیاده روی ها و بی مسئولیتی ها را مرتکب شده اند.
اینان چه نسل، قشر یا مردمی هستند؟ آنان با این رویه همه چیز را نابود می کنند، هم خودشان را و هم بقیه را