به نظر من جامعه ما یه جامعه منتظره، یک جامعه کودک، جامعه ای که میخواد والدینش بهش بگن چه جوری زندگی کن و آزادیش رو دقیقاً به خاطر همین حالتی که انتخاب کرده از دست میده. نگاه به قدمت 2500 ساله (و شاید بیشتر) جامعه مون نکنید، تاریخ نشون داده که یه جامعه میتونه چیزی نزدیک به 1000 سال (طول قرون وسطی در اروپا) تو خواب و گمراهی باشه. بارها توی متن ها قبلیم به حالت کودک جامعه مون اشاره کردم. رابطه معمول و غالب بین آدم های جامعه مون تقریباً تو بیشتر زمان های این 2500 سال به نظر من از جنس رابطه ی کودک-والد بوده
کودک از والد میخواد که بهش بگه چه جوری زندگی کنه
خود والد به خاطر ترس مرجع نبودنش همیشه با ترسی دائمی زندگی می کنه و از زندگی اون طور که باید و شاید لذت نمی بره (نگاه به موسیقی و ادبیات مون بکنید ،که اگر نگیم در همش، در غالب آثارش یک حزن همیشگی ای وجود داره)، از این رو رو به سلطه و کنترل میاره. سلطه و کنترل هر چیزی که میتونه، هر کسی که میتونه
مدلی در روانشناسی وجود داره که به طور خلاصه میگه تمام آدم ها در تمام طول زندگی شون و در تمامی لحظات توی یکی از حالات کودک، والد و بالغ قرار میگیرن
بالغ هیچ وقت دوست نداره همچنان مثل یک کودک باهاش رفتار بشه. بالغ منطقی زندگی می کنه، اهل دودوتا چهارتاست. اما والد نیازمند به توجهه، شده سعی می کنه که یک بالغ رو به حالت کودک دربیاره
به نظر من جامعه ما امروز به مرز انتخاب رسیده. جامعه ای که میتونه انتخاب کنه دیگه روابط مطلقه کودک-والد رو نپذیره. بالغ رو انتخاب کنه و مسئولیت هاش رو هم بپذیره اما در عوض از موهبت بی نظیر و جدید آزادی استفاده کنه